Τα όνειρα είναι παντοτινά;

Από το apneagr

Ξυπνάω το πρωί, ή ίσως να είναι και μεσημέρι, ίσως ακόμη πιο αργά. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος για την ώρα, να πω την αλήθεια. Πάντα κάτι σε μπερδεύει, κάτι σε αποπροσανατολίζει. Μόνο τα σύννεφα είναι ίδια. Τα βαριά, χαμηλωμένα, αγγλικά σύννεφα, που θαρρείς πως λίγο ακόμη και θα ακουμπήσουν στη γη. Τρέχουν αυτά τα σύννεφα, είναι πάντοτε βιαστικά και γεμίζουν την ατμόσφαιρα με ένα πολύ γνώριμο γκρι χρώμα, που τείνει να γίνει το αγαπημένο μου. Είναι χρώμα για παιχνίδι, χρώμα που έτσι κι αλλιώς σε κλείνει στο σπίτι, στον εαυτό σου, σου απαγορεύει, κατά κάποιον τρόπο, να βγεις έξω, ιδίως όταν συνδυάζεται με το κλασικό ψιλοβρόχι, τις περισσότερες φορές δηλαδή.

Πενήντα δύο ώρες άγρυπνος, τα χέρια μου τρέμουν και...έχουν πάρει φωτιά από τις εντολές που δίνουν στο ξεφτισμένο πληκτρολόγιο και στο ποντίκι. Είναι μάχη ζωής και θανάτου, είναι ιδρώτας και κόπος πολλών ημερών. Κρίσιμη καμπή. Αν τα καταφέρουμε, μιλάμε για επιτυχία μεγάλη, αν όχι, έχουμε χάσει ένα χρόνο παιχνιδιού. Σύγκρουση απίστευτη. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα. Δεν καταλαβαίνουν το μέγεθος των δυνάμεων που συγκρούονται αλύπητα. Είναι όπως στο σύμπαν. Όταν συγκρούονται γαλαξίες μεταξύ τους, σμήνη γαλαξιών, όταν συγκρούονται μαύρες τρύπες. Ταχύτητες και μάζες πέρα από κάθε φαντασία. Τι γνώμη μπορεί να έχει για κάτι τέτοιο ένας άνθρωπος που ακούει τις βροντές και τρομάζει, που βλέπει ανεμοστρόβιλους να διαλύουν χωριά και τον πιάνει δέος; Εδώ μιλάμε για δυνάμεις.

Ξυπνάω και αργώ να καταλάβω αν έπαιζα και κάνω διάλειμμα ή αν κοιμόμουν και μόλις έχω ξυπνήσει. Τα όνειρα είναι παντοτινά. Ζω σε ένα όνειρο. Μάλιστα, ένα όνειρο είναι η ζωή μου. Η μάνα μου νομίζω πως στεναχωριέται μαζί μου ή για κάτι τέλος πάντων. Νομίζω πως την ακούω πολλές φορές να μουρμουρίζει λέξεις λυπητερές ή την ακούω να κλαίει μέσα από τα δόντια της με κάτι λυγμούς κοφτούς, χαμηλόφωνους. Ύστερα λέει το όνομά μου και κάτι άλλα λόγια που ποτέ δεν τα θυμάμαι. Μερικές φορές της κάνω το χατίρι και γυρίζω να την κοιτάξω. Τότε διακρίνω πάνω της αμέσως μια αλλαγή. Νομίζω πως χαμογελάει έστω και αδρά. Εάν έχω τα κέφια μου της πετάω και κανένα «όλα είναι καλά, μάνα» και τη στέλνω στον έβδομο ουρανό.

Όλα όμως είναι το παιχνίδι και το παιχνίδι περικλείει μέσα του τα πάντα. Έχω πουλήσει την ψυχή μου στο παιχνίδι. Όταν ανάμεσα σε εκατομμύρια βρίσκεσαι στις πρώτες εκατό θέσεις είναι κάτι. Για μένα είναι όλη μου η ζωή. Εφτά χρόνια τώρα δεν έχω σταματήσει, προσφέρω και μου προσφέρονται. Μέχρι γιατροί και ψυχολόγοι ήρθαν στο σπίτι να με δούνε, με την προτροπή των γονιών μου βέβαια. Μου έδωσαν και χάπια, είπαν στη μάνα μου να βγαίνω έξω, να με χτυπάει ο αέρας, μπας και αλλάξει κάτι. Τίποτα όμως, εγώ όλο και χειρότερα. Ο πατέρας μου αγανάκτησε, σήκωσε χέρι και με χτύπησε. Δεν αντέδρασα, συνέχισα να κοιτάζω την οθόνη μου, να δίνω εντολές στους συμπαίκτες μου, να βρίσκω λύσεις για την ομάδα, ήμουν ο αρχηγός τους, ήμουν ο ήρωάς τους, διάολε.

Ξύλο έφαγα κι άλλες φορές, και όσο πήγαινε έτρωγα και περισσότερο. Η μάνα μου έμπαινε στη μέση, πολλές φορές τις έτρωγε αυτή στο τέλος αντί για μένα. Μέχρι που ο πατέρας μου εξαφανίστηκε. Μια μέρα μάζεψε τις βαλίτσες του, μας έβρισε κι εμένα και τη μάνα μου και έφυγε από το σπίτι. Μας άδειασε τη γωνιά με άλλα λόγια, δε θα τρώγαμε άλλο ξύλο επιτέλους, ας πήγαινε στα τσακίδια με καμιά από αυτές που έτσι και αλλιώς πηδούσε στα κωλόμπαρα που γύρναγε, ακόμη και όσο ήταν μαζί με τη μάνα μου.

Όταν βγάζεις το πρώτο εικοσιτετράωρο αισθάνεσαι γίγαντας, νιώθεις πως είσαι ο καλύτερος, πως οι δυνάμεις σου δεν έχουν τελειωμό. Αν σηκωθείς απότομα όμως το πιο πιθανό είναι να βρεθείς στο πάτωμα αμέσως. Εγώ την πρώτη φορά όχι απλώς είχα μείνει για είκοσι τέσσερις ώρες άγρυπνος, αλλά για όλο αυτό το διάστημα δεν είχα φάει απολύτως τίποτα, δεν είχα πιει παρά μόνο δύο κουτάκια χυμό ρόδι και είχα καταφέρει να κατουρήσω μόνο μια φορά. Ύστερα από αυτό έμεινα για τρεις μέρες στο νοσοκομείο. Τρεις μέρες χαμένες, χωρίς δευτερόλεπτο on-line. Τρεις μέρες καταστροφικές για το χαρακτήρα μου αλλά και για όλη την ομάδα μου.

Έτσι μαθαίνεις. Έχεις δίπλα σου μπισκοτάκια, γλυκά και αλμυρά, έχεις κανένα μπουκαλάκι νερό, λίγο χυμό, και σηκώνεσαι ανά οκτάωρο για τουαλέτα. Για ένα διάστημα είχα φοβηθεί λιγάκι όταν κάποιος μου είχε πει πως υπήρξαν κρούσματα θανάτου λόγω ακινησίας και αφυδάτωσης. Όταν όμως είσαι μέσα, όταν τα δίνεις όλα, όταν η ομάδα ολόκληρη στηρίζεται πάνω σου και περιμένει από σένα τα ξεχνάς όλα. Τίποτα δε σου τριβελίζει το μυαλό, καμιά ανάγκη δεν μπαίνει πάνω από τον ήρωα. Εξάλλου, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγω ονομάζεται και ήρωας, έτσι δεν είναι;

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι ο καταραμένος ο χρόνος. Μεγαλύτερος και ισχυρότερος ακόμη και από τα πιο καταχθόνια τέρατα με τα οποία έρχομαι συχνά αντιμέτωπος. Δε σου φτάνει ποτέ. Είναι λίγος, είναι πολύ λίγος. Γεμίζει το κεφάλι μου από ιδέες και πράγματα που πρέπει να κάνω, αλλά ο χρόνος τρέχει αδυσώπητα και δεν τα προλαβαίνω όλα. Άλλες φορές τα ξεχνάω, καθώς εμφανίζονται καινούριες ιδέες, νέα πρέπει. Τρέμω σύγκορμος προσπαθώντας να θυμηθώ σημαντικά πράγματα, να μην τα ξεχάσω και δεν πραγματοποιηθούν, και όμως, πολλές φορές συμβαίνει κάτι τέτοιο και ενίοτε αποδεικνύεται καταστροφικό.

Η ομάδα μου αποτελείται από μια αρμαθιά σκληροτράχηλους paladin και αρκετούς knights. Στο παιχνίδι κλείνω εφτά χρόνια και είμαι αρχηγός αυτής της ομάδας. Σαν paladin που είμαστε κάνουμε πάντα ό,τι περνά από το χέρι μας για το καλό του κόσμου που ζούμε. Πολεμάμε τους κακούς με λύσσα δίνοντας, αν χρειαστεί, και τη ζωή μας ακόμη προκειμένου να κυριαρχήσει το καλό. Αν και η αλήθεια είναι πως προσωπικά έχω να δώσω τη ζωή μου χρόνια τώρα. Αλλιώς δε θα ήμουν και ο ήρωας που είμαι άλλωστε. Έχω να χάσω πάνω από τέσσερα χρόνια.

Θυμάμαι παλιότερα, όταν είχα πρωταρχίσει να μπαίνω στο παιχνίδι, πως έχανα αρκετά συχνά. Υπήρχαν φορές που κόποι ολόκληρων ημερών πήγαιναν χαμένοι, καθώς κάποιος βρισκόταν να με καθαρίσει, είτε στα ίσια είτε πισώπλατα. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο βέβαια. Χαμένος χρόνος, απογοήτευση, πτώση του στάτους, απώλεια αντικειμένων. Είχα όμως έφεση, απ’ ό,τι φάνηκε τελικά, είχα ταλέντο. Ανέπτυξα το χαρακτήρα μου, έκανα σημαντικές γνωριμίες, φιλίες και συμμαχίες, ανέβηκα επίπεδα στην ιεραρχία της ομάδας που ανήκα και πέρσι, πριν έναν περίπου χρόνο δηλαδή, όταν χάσαμε τον τότε αρχηγό μας, σε μια πολιορκία που κράτησε μια εβδομάδα, ανέλαβα τις τύχες των συντρόφων μου.

Τώρα βέβαια υπάρχει άλλο πρόβλημα με όλους εμάς που παίζουμε με τα χρόνια και με τη δική μου μανία τέτοια παιχνίδια: το πρόβλημα είναι πως υπάρχουν φορές που ο κόσμος του παιχνιδιού νομίζω πως είναι αληθινός. Υπάρχουν φορές που σφάζω με το σπαθί μου ένα καθίκι και το νιώθω τόσο βαθιά πως του έχω αφαιρέσει τη ζωή. Άλλες πάλι με πιάνω να κλαίω μπροστά στην οθόνη γιατί έχασα ένα σύντροφο, ένα γνωστό ή φίλο. Το χειρότερο που μου συμβαίνει είναι πως μερικές φορές αργώ να καταλάβω αν κοιμάμαι και βλέπω όνειρο πως παίζω ή αν παίζω στην πραγματικότητα, και η φάση αυτή συμβαίνει, πιστεύω, όχι τόσο γιατί είμαι εθισμένος, αλλά γιατί ένας από τους λόγους που φτιάχνονται πραγματικά τα παιχνίδια είναι και αυτός.

Το παιχνίδι είναι ψεύτικο. Ναι, σε κάποιες αναλαμπές μου το καταλαβαίνω. Η συνείδηση δεν ξεγελιέται τόσο εύκολα, η συνείδηση δεν ξεγελιέται ούτε στα δύσκολα, βασικά, η συνείδηση δεν ξεγελιέται ποτέ, απ’ όσο νομίζω. Όσο και αν θάβω τον εαυτό μου μέσα σε κόσμους μαγικούς, όσο και αν μουδιάζω το μυαλό μου με ξόρκια, σπαθιά, νεκρομάντες και γίγαντες, όσο και αν πείθω την ύπαρξή μου πως βρίσκομαι σε μέρος που με αναπαύει, έρχονται τα ξεσπάσματα της συνείδησης, κουρελιασμένα, τσακισμένα, σακατεμένα, να με χτυπήσουν αλύπητα. Τότε με πιάνει πανικός και τρέλα. Τότε καταλαβαίνω σε ποια τραγική κατάσταση βρίσκομαι και το μυαλό μου θολώνει. Ευτυχώς που τα ξεσπάσματά μου αυτά γίνονται όλο και μικρότερα, όλο και πιο λίγα, όλο και πιο σπάνια, και αυτό είναι μια καλή παρηγοριά για το μέλλον.

απόσπασμα από το e-Drugs του Θοδωρή Καραγεωργίου

Σχόλιο apneagr: Δεν ξέρω πόσοι από σας, διαβάσατε μια είδηση που δημοσιεύτηκε πριν ένα χρόνο κι αφορούσε δύο γονείς, που παραμέλησαν μέχρι θανάτου το μωρό τους, για χάρη της ψηφιακής τους “κόρης” (έπαιζαν το παιχνίδι Ρrius Οnline), αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινή και προφανώς αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, όσον αφορά την εξάρτηση ενηλίκων και ανηλίκων απ’ το διαδίκτυο.

Read More......

Αποδιοπομπαίος τράγος.

"...Η έκφραση αποδιοπομπαίος τράγος προέρχεται από την Παλαιά Διαθήκη και το έθιμο των Ισραηλιτών να τοποθετούν σε βωμό ένα κριάρι, στο οποίο εναπόθεταν όλες τις αμαρτίες και κακοτυχίες τους, και από τις οποίες ούτως συμβολικά απαλλάσσονταν και οι ίδιοι. Η θεωρία αυτή στηρίζεται στην αντίστοιχη θεωρία των ορμών, ενστίκτων και αμυντικών μηχανισμών του Φρόιντ, ιδίως στην προβολή και μετάθεση (projection and displacement)..."

"...Οι κοινωνοί χρειάζονται τους εγκληματίες και τους περιθωριακούς για να αποσυμπιέζονται από την κοινωνική καταπίεση που τους επιβάλλεται, προκειμένου να είναι εφικτή η συμβίωση υπό τη μορφή των κοινωνιών. Ο εγκληματίας αποτελεί εν τέλει «το θύμα» της κοινωνίας, ώστε μέσω «της θυσίας» του να επιτευχθεί μία συμβολική κοινωνική εκτόνωση..."

H θεωρία του αποδιοπομπαίου τράγου

από την
ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΤΙΜΠΑ (Α.Μ. 427)
ΑΘΗΝΑ, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2005
ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ
ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

http://kerentzis.blogspot.com/2011/01/h-20.html

Read More......

Αύγουστος ή τέσσερις Αυγουστιάτικες εποχές;

Πολλοί είναι όσοι δεν φεύγουν για διακοπές, περισσότεροι αυτοί που δεν διαβάζουν εφημερίδες, αρκετοί αυτοί που βαριούνται και να ανοίξουν τον υπολογιστή τους.
Μέσα στην κάψα του Αυγούστου, είναι και παραμονές περιφερειακών - δημοτικών εκλογών.
Εκλογών, που φαίνεται ότι λόγω γενικής -και με την ευρύτερη έννοια-φτώχειας, δυστυχώς, θα γίνουν άνευ ουσιαστικών θέσεων και άνευ ουσιαστικών τοπικών προγραμμάτων, περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Ενώ έτσι συμβαίνει, (δηλαδή απουσιάζει η πολιτικοποίηση ως ουσιαστική σκέψη και δράση), περισσεύει και πάλι το ζητιανιλίκι χρισμάτων στο πλαίσιο της ασφυκτικής λειτουργίας του κομματικού μας συστήματος...

Παράλληλα, οι σχέσεις κομμάτων - πολιτών βρίσκονται στην μεγαλύτερη κρίση από την προδικτατορική εποχή.

Οι υποψήφιοι, ενώ δηλώνουν "πρώτα οι πολίτες" και "πρώτα η τοπική κοινωνία", στέκονται τελικά, ουρά, στους διαδρόμους των κεντρικών γραφείων. Οι περισσότεροι, θάβουν και υπονομεύουν τον ανταγωνιστή τους και γλύφουν όποιον βρουν μπροστά τους για να αποκτήσουν την "απαραίτητη" στήριξη.

Στην διαδικασία αυτή, συμμετέχουν με όλες τις γνωστές δυνατότητες τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Όσο και αν είναι "φτυσμένα από τους πολίτες", τελικά, ανεβάζουν και κατεβάζουν μετοχές, προβάλλοντας πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, φιλίες και συμμαχίες, πληροφορίες και "πληροφορίες", συχνά χωρίς κανένα έστω και αφηρημένο προσδιορισμό των πηγών τους.

Γνωστά πράγματα...

Η εποχή μας έχει και διαδικτυακά μέσα, τα οποία, ενώ σε ένα βαθμό αποτελούν αναπνοή για το σύστημα επικοινωνίας και πληροφόρησης, τείνουν συχνά, στον μεγαλύτερο βαθμό, να αποτελούν συμπλήρωμα του κυρίως συστήματος.
Ο τρόπος προβολής για τις δημοτικές εκλογές είναι ένα καλό παράδειγμα.
Συμβαίνει αυτό, γιά δυο σημαντικούς -μεταξύ άλλων- λόγους:
*Επειδή ορισμένοι bloggers δεν είναι και τόσο bloggers όσο εκ πρώτης όψεως δείχνουν. Κάτι που οι bloggers μεταξύ τους αντιλαμβάνονται, αλλά όχι πάντοτε και οι διάφοροι αναγνώστες τους.
*Επειδή ορισμένοι -άλλοι- bloggers ή "bloggers" αναπαράγουν άκριτα ότι κυκλοφορεί, στην μπλογκόσφαιρα, χωρίς να ελέγχουν ούτε και στοιχειωδώς την ακρίβεια, μόνο και μόνο για να γράψουν κάτι.

Μεγάλο ιστολόγιο με ειδικότητα στα αυτοδιοικητικά (π.χ), διατυπώνει δύο ή τρεις φορές ανακριβή ενημέρωση για τα "χρίσματα". Στη συνέχεια, δεκάδες, ίσως εκατοντάδες ιστολόγια αναπαράγουν, δύο και τρεις και όσες φορές προκύψει τις επόμενες ανακριβείς ειδήσεις...

Ίσως να είναι η ζέστη. Ίσως όμως και να είναι τεσσάρων εποχών το σύστημα.

εικόνα δανεική από τον καλό blogger

Read More......

Η ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ !

Το σκυλολόϊ των αυτόκλητων δημοσιολόγων - εισαγγελέων, στα έντυπα και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, κάθε συναπαντήματος, αλλάζουν την καραμέλα, που πιπιλίζουν, όπως τα πουκάμισά τους, χωρίς, βέβαια, ντροπή και φραγμό !
Επί μήνες ζάλισαν τα ούμπαλα της ελληνικής κοινωνίας με την προτροπή – επωδό των εμετικών αναλύσεών τους, «πάρτε μέτρα !... Γιατί δεν παίρνετε μέτρα ?...».

Μόλις πάρθηκαν τα πρώτα μέτρα, η νέα καραμέλα έφερε τη διαπίστωση, πως «τα μέτρα είναι ανεπαρκή και αποσπασματικά !...».
Η λήψη του δεύτερου πακέτου – το Μάρτη – οδήγησε τις νταντάδες του λαού στην εκτίμηση, πως «…πάλι λίγα είναι, δεν φτάνουν !...».

Στη συνέχεια λύσσαξαν να γίνει χρήση του «μηχανισμού διάσωσης», μ΄ ό, τι αυτό συνεπάγεται, μόλις, όμως, αυτό έγινε, νάτους να ωρύονται για τα «…σκληρά μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν…».
Οι ίδιοι, ανεκδιήγητοι τύποι, που έσπρωχναν τον Παπακωνσταντίνου να πάρει «μέτρα αποτελεσματικά», δηλαδή σκληρά, το ίδιο βράδυ της ανακοίνωσής τους, τον εγκαλούσαν γιατί πάρθηκαν τόσο δραστικές και σκληρές αποφάσεις.
Στο τραπέζι της «κριτικής» και η καραμέλα των «μονόπλευρων επιπτώσεων», θυμήθηκαν και τη θεωρία των «μόνιμων υποζυγίων των βαρών», να κι ο υπερτονισμός της αδικίας και της εύκολης, πάλι, λύσης : «…μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι πληρώνουν !...».

Όταν συνελήφθησαν εξ απήνης, με την νέα εισφορά στις κερδοφόρες επιχειρήσεις, ο αρχικός τους αιφνιδιασμός κράτησε ελάχιστα και γρήγορα η χαρακτηριστική γαϊδουριά τους, πέρασε σε πρώτο πλάνο : «…βαρύ χτύπημα στην επιχειρηματικότητα !...». Οι βρωμιάρηδες, για μια ακόμα φορά, αντάξιοι της βρωμοϊστορίας τους.
Κι ενώ ακόμα αντηχούσε στον αέρα η διαπίστωση για το μονόπλευρο των μέτρων λιτότητας, πέφτει στο τραπέζι και η πιθανή έκτακτη εισφορά στους ελεύθερους επαγγελματίες ! Ο «φιόγκος» που ανέκρινε στο γυαλί τον Λοβέρδο, αν και από τους πρωτοστατούντες στην σταυροφορία υπέρ του «…να πληρώσουν όλοι !...», κόντεψε να πνιγεί ακούγοντας για το ενδεχόμενο να πληρώσουν και κάποιοι άλλοι εκτός από το μόνιμα υποζύγια.
Το τι έγινε από προχθές το βράδυ, έως χθες το μεσημέρι, που ο Πεταλωτής ανακοίνωσε, πως «έκτακτη εισφορά στους ελεύθερους επαγγελματίες δεν θα επιβληθεί…», δεν περιγράφεται. Σωρεία ρεπορτάζ και αναλύσεων παίχτηκαν για τους αναξιοπαθούντες επαγγελματίες, που καλούνται να πληρώσουν, ζωντανές συνδέσεις με κάθε είδους φοροφυγάδες και φοροκλέπτες, που τσίριζαν για τα, τάχα, ζόρια τους και την καταστροφή που έρχεται από μια ενδεχόμενη έκτακτη εισφορά τους, κατέκλεισαν τι οθόνες. Η γάγγραινα της κοινωνίας και της χώρας σε πλήρη δράση !

Αν θάναι οι ίδιοι, που από αύριο θα γυρίσουν, ξανά στο μοτίβο «…μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, πληρώνουν…» ? Μα και βέβαια θάναι, τι θα τους βαρύνει και τι θα τους εμποδίσει, η συνείδηση ή η τσίπα ?...
Από ΛΟΓΟΠΛΟΚΙΕΣ

Read More......

Η λογοτεχνία δεν αλλάζει τον κόσμο...

Η ιδέα για την δημιουργία αυτής της εκδήλωσης "μας είχε καρφωθεί" από τον Νοέμβριο του 2009.
Από τότε, κάθε τόσο, την συζητούσαμε και ξανά την συζητούσαμε...
Η ιδέα μας αυτή, μπόρεσε να φύγει από τα χαρτιά και είμαστε εξαιρετικά χαρούμενοι για αυτό το γεγονός:
την Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010 και ώρα 19:30στην αίθουσα εκδηλώσεων του 5^ου Λυκείου Κορυδαλλού (Σολωμού 2-4 Κορυδαλλός),παρουσιάζουμε το βιβλίο του Gazi Kaplani «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων» και συζητάμε με θέμα «Τοπική Αυτοδιοίκηση & μετανάστης».(κλικ εδώ για περισσότερα)

Η αλήθεια είναι ότι η συνάντησή μας με τον κύριο Gazmend Kapllanι
και η εμπιστοσύνη που μας έδειξε, συνέβαλαν αποφασιστικά ώστε να εξελιχθεί η σκέψη μας σε πράξη.

Ανεξάρτητα από την προσφορά της εκδήλωσης, που έχει ένα ευρύτερο περιεχόμενο, ήδη υπάρχει ένα αποτέλεσμα: Πολλοί άνθρωποι, διάβασαν το "Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων".

Αν η λογοτεχνία δεν αλλάζει τον κόσμο, σίγουρα είναι ωφέλιμο να τον συνοδεύει. Πολλοί από εμάς είναι ήδη κερδισμένοι.

---------------------------------------

"Ο Γκαζμέντ Καπλάνι μιλάει στον Zouri"(23 Μαϊου 2006 συνέντευξη)

-Πιστεύεις ότι το βιβλίο σου μπορεί να συμβάλλει ώστε να καταλάβουμε και να συνυπάρχουμε καλύτερα με τους μετανάστες;

-Το ελπίζω. Εάν καταφέρει κάτι τέτοιο θα είναι πραγματικά κάτι πολύ σημαντικό. Εγώ πάντως γράφω λογοτεχνία... Και ανήκω σε αυτούς του συγγραφείς που πιστεύουν πως η λογοτεχνία δεν αλλάζει τον κόσμο αλλά τον συνοδεύει…
-Όταν σε ρωτά κανείς για την ταυτότητά σου, είσαι Αλβανός ή Έλληνας τι απαντάς;

-Εξαρτάται πάντα ποιος μου κάνει αυτή την ερώτηση; Εάν με ρωτούν π.χ. Αλβαναράδες ή Ελληναράδες θα τους δώσω μια τέτοια απάντηση να τους σπάσω τα νεύρα… Πάντως θεωρώ τον εαυτό μου ένα πολιτισμικό υβρίδιο, Αλβανός και Έλληνας μαζί. Ποιος ξέρει, αύριο εάν πάω να ζήσω σε μια άλλη χώρα θα εμπλουτίζω την ταυτότητά μου και με άλλα στοιχεία, Το να έχεις μια διπλή, πολλαπλή ταυτότητα είναι πλούτος. Η διπλή ταυτότητα είναι φτώχεια και κίνδυνος για τους μισαλλόδοξους, τους ξενέρωτους και τους μαλάκες…
(Ολόκληρη η συνέντευξη με κλικ εδώ)


Το ιστολόγιο του κυρίου Kapllanι

Read More......

Picasso's Guernica

Σε 3D ο πίνακας του Πικάσσο ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ
http://pournari.blogspot.com/

Read More......

Δεν ξέρουμε αν έφταιξε ο ΑΛΜΟΥΝΙΑ αλλά... έλα ρε μπαμπέση να φυλάξεις και καμιά σκοπιά.

Επειδή:
Μόνο 3,6% επί του ΑΕΠ προβλέπει ο προϋπολογισμός για την παιδεία.
Το ποσό αυτό αποπληθωρισμένο αποτελεί αύξηση κατά 0,3% επί του ΑΕΠ σε σχέση με τις εκτιμήσεις του προϋπολογισμού για το 2009.
Υπάρχουν δυό σημασίες:
1) Η κυβέρνηση θα κριθεί σε σχέση με όσα υποσχέθηκε
2) Όπως και αν κριθεί η κυβέρνηση... το ποσό είναι αναντίστοιχο και ανεπαρκές, σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της παιδείας.

Δεν ξέρουμε αν έφταιξε ο ΑΛΜΟΥΝΙΑ αλλά... μας τρώνε τα μαμούνια.
Μήπως είναι η ώρα να του ζητήσουμε, όσα πληρώνουμε κάθε χρόνο σε πυραύλους, αεροπλανάκια και εργατοώρες των στρατιωτικού προσωπικού για την αποτελεσματική φύλαξη του νοτίου - νοτιανατολικού άκρου των συνόρων της Ευρώπης, να αρχίσει και αυτός να μας τα πληρώνει σε σχολικές αίθουσες, μολύβια τετράδια - εποπτικό υλικό και αμοιβές του διδασκαλικού προσωπικού;

Μήπως;

πρόσεξε Αλμούνια, η πείνα φέρνει φαγούρα

παραπομπές

• Η έμφαση στην Παιδεία αναβλήθηκε...

• Ελπίζουμε αυτό που απαιτούμε.

και
Απαιτούμε αυτό που ελπίζουμε.

Read More......

Ο πολυμήχανος Σπύρος του Διαδικτύου

Της ΜΑΡΙΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ

Ο Σπύρος Πυργιώτης είναι ένας νεαρός συμπατριώτης μας που ανακάλυψε έναν πρωτοποριακό τρόπο να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του, ανεβάζοντας στον Ιστό μια καινοτόμα διαφημιστική σελίδα.

Η δουλειά του Σπύρου μεταδόθηκε από τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία, προβλήθηκε σε e-έντυπα και περιοδικά τεχνολογίας, αλλά, όπως έχει καταντήσει να φαντάζει φυσιολογικό, αγνοήθηκε στην ίδια του την χώρα.

Πενία τέχνας κατεργάζεται, λέει ο σοφός μας λαός. 'Η, με άλλα λόγια, πως μπορεί κάποιος να κάνει τα πάντα, αρκεί πραγματικά να πιστεύει ότι θα τα καταφέρει.

Οταν ο 24χρονος Σπύρος έγινε πριν από λίγους μήνες δεκτός στο Kinston University της Αγγλίας για να κάνει το ΜΒΑ του, η πρώτη αντίδραση ήταν να χαρεί. Οι 17.000 λίρες όμως που χρειαζόταν για δίδακτρα πάγωσαν για λίγο το χαμόγελό του. Προερχόμενος από μια μέσου εισοδήματος οικογένεια, που δεν μπορεί πλέον να τον χρηματοδοτεί, ο Σπύρος δεν το έβαλε κάτω. Αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Και τα κατάφερε περισσότερο από καλά!

Πριν από 4 μήνες συνέλαβε και υλοποίησε τη δημιουργία ενός ιστότοπου, στον οποίο οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούσαν να προβάλλουν την επιχείρησή τους. Η καινοτομία ήταν ότι ολόκληρο το site περιλάμβανε κείμενο. Πουθενά φωτογραφίες, πουθενά βίντεο. Κάθε χαρακτήρας του κειμένου είναι προς πώληση. Για μόλις 2$ μπορεί κάποιος να αγοράσει τον χαρακτήρα και να δημιουργήσει γράφοντας ό,τι θέλει, και σε χαμηλότατο κόστος, link που θα οδηγεί στην ιστοσελίδα του.

Ο Σπύρος ήθελε να πουλήσει όσο περισσότερους χαρακτήρες μπορούσε για να μαζέψει χρήματα για το ΜΒΑ. Ωστόσο τα πράγματα πήγαν απρόσμενα καλύτερα. Μέχρι σήμερα (που γράφονται αυτές οι αράδες, έχοντας μόνο 4 μήνες στον αέρα) έχει βγάλει 14.150 $ και συνεχίζει ακάθεκτος.

Η διαφημιστική του σελίδα www.thetextpage.com προσέλκυσε το ενδιαφέρον διαφόρων εταιρειών, που θεώρησαν αυτόν τον τρόπο προβολής πολύ πιο άμεσο και φυσικά πολύ πιο οικονομικό. Και τούτο επειδή η χρέωση δεν γίνεται (ως είθισται) κάθε φορά που κάποιος κάνει κλικ στο link ή στον διαφημιστικό σύνδεσμο, αλλά ο ενδιαφερόμενος δίνει άπαξ το ποσό που αντιστοιχεί στους χαρακτήρες που αγοράζει και εμφανίζεται στο www.thetextpage.com για τουλάχιστον 3 χρόνια. «Οι διαφημιζόμενοι μπορούν να γράψουν ό,τι θέλουν, ίσως το σλόγκαν της επιχείρησής τους, κάτι το οποίο θα προσελκύσει τους επισκέπτες», λέει ο Σπύρος στην «Ε». «Επίσης μπορούν να επιλέξουν χρώμα γραμμάτων και πόσες φορές το κείμενό τους θα εμφανίζεται στη σελίδα. Ολες οι διαφημίσεις προβάλλονται στο thetextpage.com σε τυχαία θέση κάθε φορά που η σελίδα ανανεώνεται. Η χρέωση είναι one-off (σ.σ. μια και έξω, άπαξ) και ο διαφημιζόμενος δεν θα πληρώσει τίποτα άλλο, παρά τον αριθμό των χαρακτήρων που αγοράζει για 3 χρόνια», συμπληρώνει ο Σπύρος και προσθέτει αισιόδοξα: «Στόχος μου είναι να κρατήσω online τη σελίδα όσο περισσότερο δυνατόν, ίσως 5 ή 10 χρόνια, χωρίς καμία περαιτέρω χρέωση του διαφημιζόμενου».

Ο «Independent» και το BBC έχουν κάνει εκτενή δημοσιεύματα στον Σπύρο και την πρωτοποριακή δουλειά του. Αναφορές στη σελίδα του έχουν κάνει και πολλά ακόμα διεθνή ΜΜΕ (διαβάστε αναλυτικά τι γράφει ο ξένος Τύπος στο http://thetextpage.info/press.php)

Ποιος είναι

«Είμαι 24 χρόνων, γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα και έζησα στη Σάμο, απ' όπου έφυγα στα 19 για να συνεχίσω τις σπουδές μου στην Αθήνα. Από τον Νοέμβρη του 2006 βρίσκομαι στο Λονδίνο και πάλι για σπουδές. Εχω πτυχίο στο Recording arts (ηχοληψία, μουσική παραγωγή κ.λπ.). Οι γονείς μου είναι και οι δύο συνταξιούχοι, οπότε δεν προέρχομαι από πλούσια οικογένεια με άνεση να με χρηματοδοτεί. Ετσι, παράλληλα με τις σπουδές μου εργάζομαι και ως ελεύθερος επαγγελματίας στη μουσική και τηλεοπτική βιομηχανία της Αγγλίας. Ευτυχώς μετά την επιτυχία του thetextpage.com έχω αρκετές προσφορές δουλειάς.

Μέχρι όμως να φτάσω ώς εδώ πέρασα απίστευτες δυσκολίες. Και είμαι πολύ απογοητευμένος από τη χώρα μου, που όχι μόνο δεν μου παρείχε καμία υποστήριξη, αλλά ακόμα και τώρα που η δουλειά μου προβάλλεται στο εξωτερικό, αδιαφορεί για το επίτευγμα ενός από τα παιδιά της. Ελπίζω το παράδειγμά μου να δώσει ώθηση και τροφή σε όλα τα Ελληνόπουλα να κυνηγήσουν τα όνειρά τους με κάθε κόστος. Και να μην απογοητεύονται αν στην Ελλάδα δεν τυχαίνουν της προσοχής που τους αξίζει».

από citypress-gr

Read More......

Ελεύθερη πρόσβαση στην ιστοσελίδα του Εθνικού Τυπογραφείου,

επισημαίνει πολύ σωστά η κα. Κατσέλη

Μέχρι σήμερα, κανείς από τους ενδιαφερόμενους επισκέπτες της ιστοσελίδας του Εθνικού Τυπογραφείου δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στις πληροφορίες που παρέχει, αν δεν είναι συνδρομητής, απαίτηση αναιτιολόγητη, αφού οι Έλληνες πολίτες ως φορολογούμενοι χρηματοδοτούν τη λειτουργία των κρατικών υπηρεσιών.
Η ερώτηση, ΕΔΩ
"Πολιτική Ενημέρωση"



μέσω

sibilla

Read More......

Ένα κοκκαλάκι διαφάνειας. (Προαιρετικά)

Αναδημοσιεύουμε από "Δημόσια Δεδομένα, Δικά μας Δεδομένα"
(Νίκος Δρανδάκης April 29, 2009)

Η “εφημερίδα της υπηρεσίας”

Προχθές Δευτέρα 27 Απριλίου ο υπουργός Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλος εξέδωσε εγκύκλιο προς τις δημόσιες υπηρεσίες, η οποία τις υποχρεώνει να δημιουργήσον μια νέα ιστοσελίδα (ενταγμένη στην ιστοσελίδα του φορέα τους) η οποία θα ονομάζεται “εφημερίδα της υπηρεσίας” και στην οποία θα δημοσιεύονται μια σειρά από δημόσια έγγραφα στα οποία μέχρι τώρα οι πολίτες δεν είχαν πρόσβαση.

Όπως αναφέρει η εγκύκλιος

Η διαδικτυακή αυτή τοποθεσία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ενιαίο σύστημα αναφοράς για τη δημοσιοποίηση των διοικητικών εγγράφων που παράγει ο οικείος Φορέας, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο στην πράξη, ηλεκτρονική εφημερίδα σε κάθε Δημόσια Υπηρεσία η οποία θα δημοσιεύει τα διοικητικά έγγραφα που παράγει καθημερινώς η Υπηρεσία όπως ακριβώς γίνεται, κατά αναλογία, με την εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Για αρχή, κάθε βήμα που οδηγεί προς τη δημοσιοποίηση δημόσιων δεδομένων είναι από μόνο του θετικό (παρακάτω τα πολύ αρνητικά). Σύμφωνα με την εγκύκλιο τα έγγραφα που μπορούν να δημοσιεύονται είναι ενδεικτικά:

• Εγκύκλιοι
• Κανονιστικές διοικητικές πράξεις
• Ατομικές διοικητικές πράξεις που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως
• Εκτελεστές διοικητικές πράξεις (ατομικές απλές ή σύνθετες)
• Προπαρασκευαστικές
• Διαπιστωτικές – βεβαιωτικές
• Πράξεις επιβολής διοικητικών κυρώσεων
• Προμήθειες – Συμβάσεις
• Προσλήψεις / διορισμοί
• Πρακτικά συλλογικών οργάνων (Δημοτικών Συμβουλίων, Διοικητικών Συμβουλίων, Υπηρεσιακών Συμβουλίων, κλπ)
• Κανονισμοί εσωτερικής οργάνωσης & λειτουργίας
• Εκθέσεις εισηγητικές, επιθεωρήσεων & ελέγχων (εργασίας, δημοσίων έργων, υγείας κλπ.)
• Μελέτες
• Στατιστικά στοιχεία, κλπ.
• Απαντητικά έγγραφα με περιεχόμενο ερμηνευτικό ή διευκρινιστικό.

Το πρόβλημα

Το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η αυτή η προσπάθεια δημοσιοποίησης δημόσιων δεδομένων είναι πολύ λίγος για τις ανάγες της εποχής – μια ανεπαρκής προσπάθεια. Κατ’ αρχήν, παρόλο που στα εισαγωγικά της εγκυκλίου αναφέρεται σαφώς η επέκταση της νομοθεσίας με την κοινοτική οδηγία για περαιτέρω χρήση των δημόσιων δεδομένων, πουθενά μέσα στο έγγραφο δεν αναφέρεται η ανάγκη τα έγγραφα και οι πληροφορίες να δημοσιεύονται με αυτούς τους όρους (περαιτέρω χρήσης).

Αυτό σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε δημόσιος φορέας μπορεί να καταχωρεί τα έγγραφα αυτά ακόμη και σε μορφή pdf εγγράφων, κάτι που καθιστά αδύνατη την περαιτέρω χρήση των εγγράφων αυτών. Στο παράρτημα της εγκυκλίου που εξηγεί αναλυτικά τα βήματα που πρέπει να ακολουθούν οι δημόσιοι φορείς για τη δημοσιοποίηση, δεν αναφέρεται πουθενά το ποιά μορφή θα έχουν τα έγγραφα που δημοσιοποιούνται – αφήνοντας το προφανώς στην κρίση του κάθε υπεύθυνου φορέα.

Κάποια σημεία μάλιστα της εγκυκλίου δημιουργούν πάρα πολλά ερωτηματικά:

1. Η εκγύκλιος αναφέρει ότι

Για να δημιουργήσουν την «Εφημερίδα της Υπηρεσίας», οι υπόχρεοι Φορείς πρέπει: …Να ανασχεδιάσουν τη Διαδικτυακή τους τοποθεσία και να προσδιορίσουν μια συγκεκριμένη ιστοσελίδα η οποία θα φέρει την ένδειξη «Εφημερίδα της Υπηρεσίας».

Ο “ανασχεδιασμός” των ιστοσελίδων εμένα μου φέρνει στο νου ξόδεμα πολλών ακόμη εκατομμυρίων (από δικά μας λεφτά) σε διαγωνισμούς για “ιστοσελίδες” αξίας λίγων χιλιάδων Ευρώ. Αυτό που χρειάζονται τα Δημόσια Δεδομένα δεν είναι “νέες ιστοσελίδες”, αλλά δημιουργία βάσεων δεδομένων με έγγραφα και πληροφορίες οι οποίες είναι προσβάσιμες από όλους, από παντού, και διαχρονικά. Κάτι που μας φέρνει στο ….

2. Στους όρους της εγκυκλίου αναφέρεται:

VI. ΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ
Τα διοικητικά έγγραφα θα δημοσιεύονται την επόμενη ημέρα εργασίας από την υπογραφή τους. Τα ανωτέρω έγγραφα θα παραμένουν στο διαδικτυακό τόπο ένα ημερολογιακό μήνα από την ημερομηνία δημοσίευσής τους.

Για ποιό λόγο αυτά τα έγγραφα πρέπει να κατεβαίνουν από την “ιστοσελίδα” μετά από ένα μήνα? Ποιός ο λόγος η “διαφάνεια” να έχει διάρκεια ζωής? Εφαρμόζουμε τη λογική όποιος προλάβει τον Κύριο είδε? Και για ποιό λόγο?

Αυτό το τελευταίο χρειάζεται μια καλή απάντηση. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω γιατί είναι παράλογη αυτή η παράγραφος, είναι νομίζω απολύτως προφανές και στον πλέον άσχετο.

Και όλα τα παραπάνω, με δεδομένο ότι οι εγκύκλιοι αυτές δεν είναι δεσμευτικές νομικά, όπως μου ανέφερε σε μια συζήτηση και ο E-Lawyer.

Όπως είπα και στην αρχή, καλό το βήμα, αλλά πολύ λίγο. Δεν θα πούμε κι ευχαριστώ επειδή η Πολιτεία ζητά (όχι υποχρεώνει) από τα στελέχη των δημόσιων οργανισμών να μας πετάξουν ένα κοκκαλάκι διαφάνειας.

Read More......

Ο έλεγχος της γνώσης.

Η πληροφορία ή καλύτερα συνολικά ο έλεγχος της γνώσης, έχει πια αναλάβει τέτοιο ρόλο που σε παλιότερες εποχές χρειαζόταν ένας στρατός σε κάθε πόλη προκειμένου να επιβληθεί το ίδιο αποτέλεσμα.
Η πληροφορία εμπεριέχει την ιδεολογική επιβολή.

Αν ελέγξεις τις πληροφορίες που παίρνει ένας άνθρωπος, μπορείς να τον προγραμματίσεις τι θα σκεφτεί...
Φυσικά, εκείνοι που ορίζουν τι θα σκεφτεί, προβλέπουν την συμπεριφορά.

Μαζί με το βίντεο στο tenekedoupoli, θα βρείτε και ένα μάλλον αισιόδοξο σχόλιο του bloger.
Που υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να μας υπνωτίζουν για πάντα!
tenekedoupoli: Μας ελέγχουν;

Read More......