Τρεις πράξεις προδοσίας της δημοκρατίας – τρία μέτωπα αντίστασης

Τρεις πράξεις προδοσίας της δημοκρατίας – τρία μέτωπα αντίστασης

(του Νίκου Κοτζιά)

Η Ελλάδα ζει στον αστερισμό των εκβιασμών. Η τρόικα εκβιάζει την Ελλάδα. Διαπλοκή, Κυβέρνηση, Τραπεζίτες εκβιάζουν τους βουλευτές της πλειοψηφίας. Ολοι μαζί, συναποτελούν το Κόμμα του Μνημονίου που εκβιάζει τον λαό. Τον εκβιάζουν με τρία επιχειρήματα και πρακτικές που κυριαρχούν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Τρεις αντιδημοκρατικές επιλογές που οφείλουμε να αποκαλύπτουμε συνεχώς: α) παραβίασης και υπονόμευσης των θεμελίων ίδρυσης και ύπαρξης της ΕΕ, β) της πολιτικής κυριαρχίας στην Ελλάδα και του Ελληνικού Συντάγματος, γ) της εντολής των ελλήνων πολιτών προς την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα γενικότερα. Πρώτον, Γερμανία και Γαλλία δια στόματος των ηγετών τους προανήγγειλαν την εκδίωξη της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Πρόκειται για αναγγελία παραβίασης των Συνθηκών ίδρυσης της ΕΟΚ/ΕΕ και όλων των συνθηκών που ακολούθησαν. Πουθενά στις συνθήκες δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο. Επίσης, οι ηγέτες των δύο κρατών δεν δικαιούνται να ομιλούν για λογαριασμός των Κοινοτικών / Ενωσιακών θεσμών, όπως είναι κύρια η Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και πολύ λιγότερο να προδικάζουν μελλοντικές αποφάσεις τους. Οι δύο κυβερνήσεις με τις προκλητικές δηλώσεις τους γνωρίζουν ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να εξοβελίσουν την Ελλάδα από την Ευρωζώνη. Εκείνο που μπορούν να κάνουν είναι να οδηγήσουν την Ελλάδα σε χρεοκοπία εντός της Ευρωζώνης. Σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα πρέπει αποφασιστικά να δείξει τη θέλησή της ότι αν θελήσουν να την στραγγαλίσουν, τότε και εκείνοι δεν θα διστάσει να απαντήσει με βέτο σε όλη την κλίμακα, δημιουργία συμμαχιών του νότου και των ελλειμματικών χρεωμένων κρατών, αξιοποίηση των νομικών μέσων που της δίνουν οι συνθήκες. Και πάνω, από όλα να μην τους παραδώσει τις κρατικοποιημένες τράπεζες της Ελλάδας.Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το θράσος των ισχυρών με το οποίο παραβιάζουν τις Συνθήκες. Το χειρότερο είναι ότι η Ελληνική Κυβέρνηση, η πλειοψηφία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, οι πολιτικοί του Κόμματος του Μνημονίου, αντί να οργανώνουν την πολιτική, διπλωματική και νομική υπεράσπιση της θέσης της Ελλάδας, ως από της θέσεώς τους οφείλουν, υιοθετούν άκριτα τα συμφέροντα και τα επιχειρήματα των δανειστών. Να γιατί η Ελλάδα είναι απροστάτευτη στους ανέμους που έρχονται. Δεύτερον, οι Μέρκελ και Σαρκοζύ κάνουν υπόδειξη για το πώς πρέπει και από ποιους να αποτελείται η ελληνική κυβέρνηση. Τα παπαγαλάκια τους στην Ελλάδα μετέδιδαν τον κίνδυνο εξόδου από την Ευρωζώνη αν δεν συντασσόταν και η αντιπολίτευση στην κατάπτυστη συμφωνία που εκπονήθηκε των Οκτώβριο. Πρόκειται για ωμή επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Ουδείς από τις επίσημες αρχές της χώρας δεν υπερασπίστηκε τα κυρίαρχα πολιτικά δικαιώματα των ελληνικών θεσμών, των ελλήνων ψηφοφόρων και πολιτών. Η δε αντιπολίτευση πανικόβλητη από τις πιέσεις ενέδωσε. Αλλά ουδείς ρώτησε σε ποια παράγραφο των συνθηκών στηρίζεται η ευθεία επέμβαση τρίτων στο εσωτερικό της χώρας. Αντίθετα, όλοι αναπαρήγαγαν τους παπαγαλισμούς ως το πιο αυτονόητο στη χώρα. Με άλλα λόγια, την παραδίδουν με παπαγαλισμούς. Τρίτον, εξίσου μεγάλο πρόβλημα με τα προηγούμενα είναι η προσπάθεια να επιβληθεί στην χώρα μια κυβέρνηση η οποία να είναι κατασκευή των υποτελών στο Βερολίνο και των υπαλλήλων των τραπεζών. Κατασκευή που βολεύει εκείνους τους υπουργούς και βουλευτές που θέλουν να θάψουν ζωντανό τον Παπανδρέου προκειμένου να επιζήσουν από το αίμα του και να καθαρίσουν τις πολιτικές και νομικές ανομίες. Όμως, θα πρέπει να θάψουμε πολιτικά μαζί με το πολιτικό πτώμα του Παπανδρέου και όλους τους συνυπεύθυνους υπουργούς. Είναι για όλα συνυπεύθυνοι! Και είναι ακόμα συνυπεύθυνοι διότι ενώ θέλησαν να καταψηφίσουν τον Παπανδρέου γιατί δεν πήγε σε «έγκαιρη συνεργασία» με τον Σαμαρά, από την άλλη, ψήφισαν όλα τα άθλια σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά δεν φτάνει που προώθησαν και στήριξαν μια πολιτική κάθετα αντίθετη από το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχτηκαν, θέλουν και επέβαλαν μια διαφορετική κυβέρνηση.
http://epirusgate.blogspot.com/2011/11/blog-post_1518.html

Read More......

ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ:"Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις"

Νίκος Κοτζιάς - καθηγητής «Πολιτικών Θεωριών των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών» στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά. (στον ΑΝΤ-1,στις 23 Μαϊου 2011) από epirusgate.blogspot.com

"... συντελούνται πολλαπλές παραβιάσεις των συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.."

"...να συνδέαμε την αποπληρωμή του χρέους με το ποσοστό της ανάπτυξης ."

Read More......

Ένα κίνημα έξι άμεσων στόχων

Για ένα κίνημα με σχέδιο, φορέα άμεσων ρεαλιστικών οραματικών στόχων

Του Νίκου Κοτζιά

Η χώρα έχει ανάγκη ενός ουσιαστικού σχεδίου που να της δίνει προοπτικές. Να γεννά προσμονές και ελπίδες. Να αντιστρατεύεται τη «δημιουργική λογιστική». Ταυτόχρονα, και όσο αυτό το σχέδιο δεν διαμορφώνεται, και κατά προέκταση δεν υλοποιείται, είναι επείγον οι πιο διαφορετικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, να διαμορφώσουν άμεσα ένα μεγάλο κίνημα που να προωθεί την αντίσταση απέναντι στην κατάρρευση της χώρας και να ανοίξει διάλογο για μια διαφορετική πορεία της.Το σχέδιο αυτό δεν θα είναι ένα πρόγραμμα κόμματος ή πολιτικού κινήματος, ή κάποιο υποκατάστατό του, αλλά ένα σχέδιο που μπορεί να το υιοθετήσει όλο ή εν μέρει ο οποιοσδήποτε και η οποιαδήποτε, άτομο, κόμμα, κοινωνικός φορέας, παρέα, μπλόκερς και πολίτες. Αποσκοπεί στην πραγμάτωση έξη, τουλάχιστον, μεγάλων στόχων που περιγράφω στη συνέχεια. Στην επαναφορά της αισιοδοξίας στην ελληνική κοινωνία. Στην χάραξη ενός ρεαλιστικού οράματος για το αύριο. Τέλος, αποσκοπεί στο να υποχρεώσει τη κυβέρνηση να απαντήσει σε σειρά ερωτημάτων τα οποία όταν τα ακούει σφυρίζει αδιάφορα. Εννοώ ερωτήματα όπως εκείνο που αφορά τους λόγους που οδήγησαν το οικονομικό επιτελείο της, όταν η Επιτροπή πρότεινε τέσσερα χρόνια εξόδου από την κρίση, εκείνο αντί να προτείνει τα πέντε, αντιπρότεινε, ω! τι πονηροί! Ω τι θαυμάσια! Τρία χρόνια. Χρονοδιάγραμμα που αποτελεί το θεμέλιο για την σημερινή πολιτική λιτότητας που για ορισμένους στο οικονομικό επιτελείο δεν συγκροτήθηκε ως ανάγκη για την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά ως «ευκαιρία με αφορμή την κρίση».

Κίνημα για την προάσπιση και προώθηση έξη στόχων
Στις σημερινές συνθήκες κρίσης, όπου η κυβέρνηση διεκπεραιώνει λογιστικά βιβλία και ονειρεύεται, όπως έλεγε μεταπολεμικά ο Γεώργιος Παπανδρέου, να «ευημερούν οι αριθμοί ενώ θα υποφέρουν οι άνθρωποι», είναι επιτακτική ανάγκη να αποκτήσει και πάλι ο απλός πολίτης ένα κοινωνικό – πολιτικό αποκούμπι. Το ΠΑΣΟΚ δείχνει τάσεις αυτοκτονίας ως προς τις σχέσεις του με τα λαϊκά στρώματα. Η αριστερά δεν συμπεριφέρεται ως αριστερά. Ένα κομμάτι της έχει ως υπέρτατο στόχο την «διατηρήσει του φρουρίου της», ενώ το άλλο έχει θέσει το «εγώ» πάνω από το «εμείς» και τα συλλογικά αγαθά και ανάγκες. Ταυτόχρονα, η μεγάλη πλειοψηφία στο ΠΑΣΟΚ και στην Αριστερά, αλλά και δυνάμεις από άλλα κόμματα καθώς και κοινωνικούς χώρους, μπορούν και θέλουν να υπερασπιστούν ορισμένες στοιχειώδεις κατακτήσεις και δικαιώματα. Να μην επιτρέψουν την πλήρη κατάρρευση της χώρας, του κοινωνικού ιστού και της εθνικής της ταυτότητας. Χρειάζεται, λοιπόν ένα κίνημα από τα κάτω που θα συμπεριλαμβάνει δυνάμεις από όλες τις πολιτικές και κοινωνικές περιοχές.Ποιοι μπορούν να είναι αυτοί οι στόχοι; Κατά τη γνώμη μου οφείλουν να είναι (και ας συμπληρώσει, διορθώσει, αφαιρέσει, ο καθένας και η καθεμία ότι εκείνος (-η) θεωρεί ορθό) οι εξής έξη: Προάσπιση της δημοκρατίας, των κοινωνικών κατακτήσεων, του δημόσιου πλούτου, μιας δίκαιης ανάπτυξης, με μια νέα αντίληψη για την ΕΕ, και, τέλος, μιας δημοκρατικής ρεαλιστικής ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής,.

Στόχος πρώτος κάθε κινήματος η προάσπιση της Δημοκρατίας
Θεμέλιο κάθε κινήματος αυτή τη στιγμή είναι η προάσπιση της δημοκρατίας, της δημοκρατικής διαδικασίας, των δημοκρατικών θεσμών και του πολιτισμού του δημοκρατικού διαλόγου. Η δημοκρατία κινδυνεύει τόσο από αυτούς που θέλουν «να κάψουν τη βουλή», όσο και από εκείνους που με την πρακτική τους γεννάνε αυτές τις διαθέσεις καψίματος. Η δημοκρατία κινδυνεύει από εκείνους που παριστάνουν τους ειδικούς και επιδιώκουν να αφήσουν την κοινή γνώμη χωρίς επαρκείς πληροφορίες. Που θεωρούν ότι οι ειδικοί ή τα «ειδικά συμφέροντα» είναι οι μόνοι που μπορούν να γνωρίζουν και να διαχειρίζονται τα κοινά. Σε αντίθεση με την Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία όπου οι ειδικοί θεωρούνταν κίνδυνος για τη δημοκρατία και την πόλη. Για αυτό εξάλλου, οι ειδικοί μπορούσαν να κοινοποιούν στο Δήμο τις ειδικές γνώσεις και εκτιμήσεις τους, ενώ η Πολιτική απόφαση παρέμενε στον Δήμο.Ακόμα μεγαλύτερο δημοκρατικό πρόβλημα είναι το γεγονός ότι έχουν εμφανιστεί σειρά υπερεθνικών θεσμών που λαμβάνουν αποφάσεις για το μέλλον αυτού του τόπου χωρίς τη συμμετοχή της κοινωνίας. Εδώ δεν έχει απλά απολεσθεί ένα τμήμα κυριαρχίας, αλλά, ουσιαστικά, έχει καταργηθεί η συγκροτημένη δημοκρατική συμμετοχή στη λήψη και υλοποίηση απόφασης για ζωτικές ανάγκες της ίδιας της κοινωνίας και των πολιτών. Είναι ολοφάνερο ότι η έλευση του ΔΝΤ, της ΕΕ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αποτελεί τον μηχανισμό πίσω από τον οποίο κρύβονται τα συμφέροντα των ξένων και των ελληνικών τραπεζών, ενώ έχει ουσιαστικά καταργηθεί στα μεγάλα σοβαρά ζητήματα κάθε ίχνος δημοκρατίας. Η κατάργηση αυτή δεν μπορεί να υπερκεραστεί με κάποια παιχνίδια διαβούλευσης. Είναι κατά συνέπεια επιτακτική ανάγκη να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα ελέγχου και λήψης απόφασης μιας δημοκρατικά οργανωμένης κοινωνίας.

Στόχος δεύτερος: Η προάσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων
Μέσα στο κλίμα αντιδημοκρατικότητας που σκεπάζεται από τις δήθεν διαβουλεύσεις, καταβάλλεται συστηματική προσπάθεια να περιοριστούν και να καταργηθούν τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων και γενικότερα σειρά από συλλογικά δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών. Δεν είναι απλά το γεγονός ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται εκτός της ελληνικής κοινωνίας, αλλά επιπλέον, και για αυτό εξάλλου λαμβάνονται εκτός, οι αποφάσεις αυτές στοχεύουν σε δικαιώματα δεκαετιών. Με αυτό τον τρόπο τα μεγάλα ελληνικά και ξένα συμφέροντα προσπαθούν να πάρουν μια ρεβάνς από τον ελληνικό λαό που με πολύ ιδρώτα, ακόμα και αίμα, είχε διασφαλίσει για τον εαυτό του αυτά τα δικαιώματα. Στοχεύοντας οι μηχανισμοί που δεν αποφασίζουν με δημοκρατικές διαδικασίες στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των Ελλήνων μισθωτών και των μεσαίων στρωμάτων, προσπαθούν, ταυτόχρονα, να αναδείξουν ως υπαίτιο της κρίσης αυτά τα κοινωνικά στρώματα και ομάδες, καθώς και τα εισοδήματά τους. Ο αντιδημοκρατικός και αντικοινωνικός χαρακτήρας των πρόσφατων μέτρων συνοδεύεται, δυστυχώς, από μια βαθιά κοινωνική ανηθικότητα.Η κυβέρνηση και πολλά ΜΜΕ προσπαθούν να απαλλάξουν τους ένοχους από τις ευθύνες τους. Είναι έτοιμη να τους ξεπουλήσει τον δημόσιο πλούτο. Αντίθετα, στοχεύον ενάντια στα μεσαία στρώματα και τους μισθωτούς. Λιδωρούν σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων. Σε αυτές τις επιλογές των εξουσιαστών, σε αυτή τη στάση τους, θα πρέπει να αντιτάξουμε μια διαφορετική, ηθικά στερεή αντίληψη για το ποιος φταίει για την κρίση και πώς αυτή αντιμετωπίζεται. Αντίληψη που δεν χάνει τον προσανατολισμό της από τον άρτο και θέαμα που μας δίνουν σήμερα, τιμωρώντας απόμαχους υπηρετήσαντες το σύστημα προκειμένου να διασωθούν οι «χρησιμότεροι».

Στόχος τρίτος: Η προάσπιση του δημόσιου πλούτου
Κάθε λαός διαθέτει τον ατομικό και συλλογικό του πλούτο. Η ευρύτερη βαθμίδα συλλογικής ιδιοκτησίας είναι ο δημόσιος πλούτος και οι δημόσιες ιδιοκτησίες. Μέσα από μια ιστορική πορεία το ελληνικό δημόσιο διαθέτει εργαλεία απαραίτητα για την ανάπτυξη της χώρας, αλλά και υπέρβαρα από τα οποία μπορεί και πρέπει να απαλλαχτεί. Το πρόβλημα με τις συμφωνίες που κάνει η παρούσα κυβέρνηση είναι ότι είναι διατεθειμένη να προβεί σε δύο πολιτικά ατοπήματα. Το πρώτο να πουλήσει ακόμα και δίκτυα δημόσιων αγαθών που είναι απαραίτητο να βρίσκονται στην εποπτεία του δημοσίου, όπως είναι το νερό, και το δεύτερο ότι επιδιώκει να πουλήσει απαραίτητη ή μη δημόσια περιουσία σε πολύ φθηνή τιμή. Δηλαδή, να επιτρέψει όλοι εκείνοι, ξένοι τραπεζικοί και άλλοι τοκογλύφοι, Έλληνες φοροφυγάδες και φοροκλέπτες, να κάνουν πάρτυ πάνω στο κορμί της χώρας. Να τους επιτρέψει να είναι κερδισμένοι μία φορά από τις κλοπές που μας οδήγησαν στην κρίση. Να τους επιτρέψει να κερδίζουν, δεύτερη φορά, από την κρίση για την οποία ευθύνονται οι ίδιοι, και, τέλος, κερδισμένοι τρίτη φορά, να αγοράσουν τσάμπα τον δημόσιο πλούτο με τα κλοπιμαία. Ίσως δε, στο μέλλον, αφού θα έχουν καταστρέψει τις υποδομές να βγάλουν κέρδη, τέταρτη φορά, πουλώντας στο ελληνικό δημόσιο ακριβά αυτά που σήμερα θα αγοράσουν φτηνά. Με άλλα λόγια, είναι επιτακτική ανάγκη να υπερασπιστούμε τα δημόσια αγαθά και τα δημόσια δίκτυα που τα παράγουν από τα νύχια της λαμογιάς και της διαπλοκής. Και ας πάψει η κυβέρνηση να δημιουργεί σκόπιμες συγχύσεις: άλλο νέες επενδύσεις και άλλο μετακίνηση δημόσιας περιουσίας σε ιδιωτικά χέρια, όταν, μάλιστα αγοράζονται με τα κλοπιμαία. Κλοπιμαία που λείπουν σήμερα στα δημόσια οικονομικά και είναι η θεμελιακή αιτία της κρίσης.Η πάλη για αυτούς τους στόχους θα πρέπει να συνδυάζεται με εκείνη για τους τρεις επόμενους, όπως θα αναλύσω την επόμενη εβδομάδα από αυτή τη στήλη.
(Η συνέχεια δημοσιεύτηκε σήμερα στο epirusgate)

Read More......

Οι Ισλανδοί ψήφισαν "ΟΧΙ"

Αναδημοσίευση από http://epirusgate.blogspot.com/

Γράφει ο Νίκος Κοτζιάς

Ο ισλανδικός λαός ψήφισε «όχι» στη συμφωνία της κυβέρνησής του να πληρώσει η Ισλανδία, παρά την χρεοκοπία της, χρέη προς τρίτους, κράτη όπως το ΗΒ και η Ολλανδία, καθώς και για καταθέσεις πολιτών αυτών των κρατών. Το καινούργιο και εντυπωσιακό είναι το ότι για πρώτη φορά στις τελευταίες δεκαετίες τέθηκε το ζήτημα του χειρισμού του χρέους μιας χώρας και των τραπεζών της, στη δημοκρατική κρίση του ίδιου του λαού. Το «όχι» των Ισλανδών, ανέδειξε, πρώτον, το γεγονός ότι όταν καταρρέει το χρηματοπιστωτικό σύστημα μιας χώρας, την ευθύνη δεν μπορεί να την έχει αποκλειστικά η κυβέρνηση, οι πολίτες και οι εγχώριοι θεσμοί, και να μην ευθύνονται εκείνοι που επί δεκαετίες έκαναν υπερκέρδη ή καρπώθηκαν τόκους υψηλότερους της ηπειρωτικής Ευρώπης.Το «όχι» ανέδειξε, επίσης, δεύτερον, το δικαίωμα ενός λαού να έχει λόγο και να συμμετέχει στην αξιολόγηση μιας συμφωνίας ανάμεσα σε κυβερνήσεις που αφορά την ίδια την «τσέπη» του. Έδειξε ότι οι κοινωνίες δικαιούνται να απορρίπτουν συμφωνίες μεταξύ κυβερνήσεων καθώς και με τράπεζες. Με τέτοια δημοψηφίσματα δυναμώνει η διαπραγματευτική θέση αδύναμων χωρών έναντι εκείνων που επιβάλουν απαράδεχτες «λύσεις».Αποδεικνύεται, λοιπόν, πόσο λανθασμένη είναι η πολιτική που υποχωρεί σε πιέσεις, στο όνομα ότι οι δανειζόμενοι δεν δικαιούνται να θέτουν όρους ή να διαπραγματεύονται. Λογική με την οποία, εξάλλου, κινήθηκε και η ισλανδική κυβέρνηση και την οποία την τέλειωσε το «όχι» στο δημοψήφισμα. Όλοι εκείνοι στην Ισλανδία, που νόμιζαν ότι στους δανεισμούς δεν δύναται να γίνει διαπραγμάτευση ως προς τους όρους τους, θα υποχρεωθούν τώρα να διαπραγματευτούν. Στις διαπραγματεύσεις δεν μπορεί να επιβάλλει ο ισχυρός μονοσήμαντα την ισχύ του. Η επιβολή των απαιτήσεων του, δεν είναι μονόδρομος όπως πιστεύουν πολλοί, ανάμεσά τους και μέλη της παρούσης ελληνικής κυβέρνησης. Και τέλος, τρίτο, για πρώτη φορά στην ιστορία των χρηματοπιστωτικών αγορών, απεφάσισαν οι φορολογούμενοι, δηλαδή οι πολίτες ενός κράτους, για το αν θέλουν, με ποιο τρόπο και με ποια μέθοδο να ξεπληρώσουν τα χρέη που δημιούργησε η πολιτική των κυβερνώντων καθώς και οι επιλογές των τραπεζιτών. Αν, δηλαδή, ένας λαός οφείλει να νιώθει ενοχές και να πληρώνει αναγκαστικά τις επιλογές εκείνων που αποφάσιζαν επί δεκαετίες χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή του ή μπορεί να επιλέξει και άλλους δρόμους. Το ισλανδικό δημοψήφισμα αποτελεί την πρώτη μεγάλη κοινωνική δημοκρατική παρέμβαση στις σχέσεις πολιτικής και οικονομίας, κοινωνίας και χρηματοπιστωτικών αγορών μετά από δεκαετίες. Στην ουσία με το δημοψήφισμα τέθηκε σε αμφιβολία εάν ένας λαός οφείλει να πληρώνει τα χρέη που δημιουργούν κάποιες τράπεζες.

Read More......