Subscribe

RSS Feed (xml)


design by

zen-design!

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

Του EMILIANO BRANCACCIO*

Ο σχολιασμός μου για τις εκλογές στην Ελλάδα, με τίτλο Ο ΣΥΡΙΖΑ πληρώνει την αμφισημία του, προκάλεσε έντονη συζήτηση στο διαδίκτυο. Στην ενδιαφέρουσα συζήτηση συμμετείχαν και μέλη της ιταλικής αριστεράς. Μεταφέρω παρακάτω μια συνέντευξη μου στον Τonino Bucci, στην οποία, μεταξύ άλλων, επαναλαμβάνω και αναπτύσσω τις απόψεις μου για τις ελληνικές εκλογές.


EMILIANO BRANCACCIO:Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

Tου Tonino Bucci
Υποτίθεται ότι θα ήταν μια μεγάλη δοκιμασία για το ευρώ. Αντί γιαυτό, οι ελληνικές εκλογές, πριν καν ολοκληρωθεί η καταμέτρηση των ψήφων, πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα,από την επομένη άρχισαν και πάλι οι επιθέσεις των κερδοσκόπων στα ισπανικά κρατικά ομόλογα.
Ακόμη και το ότι στην Ελλάδα κέρδισε ένα κόμμα προγραμματικά υπέρ της λιτότητας, δεν κατάφερε να ηρεμήσει τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Από όσα έγιναν θα πρέπει να βγάλουμε δύο συμπεράσματα: το πρώτο είναι ότι οι παράγοντες που προκαλούν την κρίσης του ευρώ δεν είναι τα κινήματα διαμαρτυρίας ή της ριζοσπαστικής αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. 
Η κρίση οφείλεται στην αστάθεια του συστήματος και στις εσωτερικές αντιφάσεις του υπάρχοντος νομισματικού συστήματος. Δεύτερον, η νίκη των πολιτικών δυνάμεων που επιθυμούν τη συνέχιση των προγραμμάτων λιτότητας, δεν βοηθά καθόλου στην επίλυση αυτής της κρίσης, η οποία μάλιστα αναπαράγεται στη ζώνη του ευρώ έχοντας μια δικιά της δυναμική. Από εδώ, μέχρι το σενάριο της πιθανής κατάρρευσης – ας πούμε, από δικούς του λόγους– του ενιαίου νομίσματος, η απόσταση είναι μικρή. Με άλλα λόγια, η πιθανότητα να καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα του νομίσματος από μόνο του μέσα σε λίγους μήνες είναι μια υπόθεση αληθοφανής.
Σε μια τέτοια περίπτωση τι θα συνέβαινε; Ποιες δυνάμεις και προς το συμφέρον τίνος θα διαχειριζόντουσαν ενδεχομένως την έξοδο από το ευρώ; Ο οικονομολόγος Εμιλιάνο Μπρανκάτσιο, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των ελληνικών εκλογών, δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του μια θέση που ανακατεύει τα χαρτιά στο τραπέζι. "Αν το σκεφτούμε καλύτερα - γράφει ο οικονομολόγος - δεν είναι σίγουρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τις εκλογές λόγω του ριζοσπαστισμού του."
Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει, σύμφωνα με τον Μπρανκάτσιο, οφειλόταν στην έλλειψη σαφούς επιλογής εξόδου από το ευρώ. Τι θα έκανε αυτό το κόμμα αν "η Γερμανία και οι ευρωπαϊκές αρχές αρνιόντουσαν να γίνει μια ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους "; Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, "απέφυγε να παραδεχθεί ότι, τότε, θα ήταν υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει την κρίση εγκαταλείποντας το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα και θα αμφισβητούσε, εάν χρειαζόταν, και την ενιαία αγορά κεφαλαίων και εμπορευμάτων. Πολλοί Έλληνες ψηφοφόροι μπορεί να αντιλήφθησαν αυτή την αμφισημία".
Αν και τις εκλογές στην Ελλάδα, που θεωρήθηκε ότι είχαν τεράστια σημασία για το μέλλον της ευρωζώνης, τις κέρδισαν οι συντηρητικοί της Νέας Δημοκρατίας, οι κερδοσκοπικές επιθέσεις στα κρατικά ομόλογα, δεν σταμάτησαν. Είναι προφανές λοιπόν, ότι αυτό που κάνει το ευρώ να είναι επισφαλές, δεν είναι η ριζοσπαστική αριστερά ή τα κινήματα διαμαρτυρίας, αλλά μια εσωτερική συστημική αστάθεια. Ετσι δεν είναι;
Η ανάπτυξη των κινημάτων διαμαρτυρίας μπορεί να επιταχύνει την κρίση στη ζώνη του ευρώ, αλλά οι καθοριστικοί παράγοντες αυτής της κρίσης εξαρτώνται από τις συγκρούσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών κεφαλαίων και τις εντάσεις που αυτά δημιουργούν στο χώρο της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης. Όπως η κα Μέρκελ μας έχει υπενθυμίσει πολλές φορές, η Ένωση οικοδομήθηκε πάνω σε βάσεις ανταγωνιστικές. Στις αρχές των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, δεν περιλαμβάνεται βέβαια η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, αλλά ο ανταγωνισμός μεταξύ των κεφαλαίων.
Με τα χρόνια, αυτός ο ανταγωνισμός έχει οξυνθεί, και έχει προκαλέσει μια αυξανόμενη ανισορροπία στις εμπορικές συναλλαγές των ευρωπαϊκών χωρών.Η Γερμανία, ειδικότερα, έχει συσσωρεύσει εμπορικά πλεονάσματα προς το εξωτερικό, δηλαδή συστηματικά οι εξαγωγές της υπερβαίνουν τις εισαγωγές. Αντίθετα, η Ιταλία και άλλες περιφερειακές χώρες της ΕΕ έχουν συσσωρεύσει εμπορικά ελλείμματα, δηλαδή περισσότερες εισαγωγές απ' ότι εξαγωγές.
Οι ανισορροπίες αυτές οδήγησαν στη συσσώρευση πιστώσεων προς το εξωτερικό από τη μεριά της Γερμανίας και την αύξηση, αντίστοιχα, του εξωτερικού χρέους των περιφερειακών χωρών της Ένωσης. Χρέος,που καλά θα κάνουμε να το θυμόμαστε αυτό, τόσο δημόσιο όσο και ιδιωτικό. Πριν από το 2008, η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη που βασιζόταν στην αμερικανική χρηματοδότηση έκανε τις ανισορροπίες αυτές ανεκτές.
Αλλά από τότε που το σύστημα της παγκόσμιας συσσώρευσης υπό την καθοδήγηση της Wall Street αντιμετωπίζει κρίση, οι διαφορές στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης αποδείχθηκαν μη βιώσιμες. Και οι περιοριστικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν μέχρι τώρα δεν συνέβαλαν στην άμβλυνση των διαφορών, αλλά αντίθετα, σε ορισμένες περιπτώσεις έγιναν πιο έντονες.
Γιατί οι περιοριστικές πολιτικές δεν λύνουν τις ανισορροπίες;
Ένας λόγος έχει να κάνει με τις συνέπειες αυτού που στην αργκό ορίζεται ως "αποπληθωρισμός χρέους". Οι χώρες της περιφέρειας καλούνται να μειώσουν τις δημόσιες δαπάνες τους και να αυξήσουν τους φόρους για να μειωθεί το δημόσιο χρέος τους.
Αλλά αυτή η πολιτική επιδείνωσε την οικονομική κρίση και συμπίεσε ακόμα περισσότερο τα εισοδήματα. Οπότε, γίνεται όλο και πιο δύσκολη η αποπληρωμή του χρέους, όχι μόνο του δημόσιου αλλά και των ιδιωτών.
Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητά από τις χώρες της περιφέρειας να περικόψουν τους μισθούς ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα τους και να μειωθεί το εξωτερικό τους έλλειμμα. Αλλά έτσι μειώνεται ακόμη περισσότερο η αξία των εισοδημάτων και, γίνεται πιο δύσκολη η αποπληρωμή των δανείων. Επιπρόσθετα, η μείωση των μισθών δεν μπορεί να αυξήσει ούτε στο ελάχιστο, την ανταγωνιστικότητα των περιφερειακών χωρών.
Ο λόγος είναι απλός: ακόμη και η πιο ισχυρή χώρα, όπως είναι η Γερμανία, ακολουθεί μια πολιτική συγκράτησης των μισθών ως προς την παραγωγικότητα. Μεταξύ 2000 και 2010, η αγοραστική δύναμη των μισθών σε σχέση με την παραγωγικότητα στην Ευρώπη, μειώθηκε κατά μέσο όρο, περίπου μισή εκατοστιαία μονάδα, ενώ στη Γερμανία μειώθηκε κατά τρεις περίπου μονάδες.
Τους τελευταίους μήνες, η διαφορά αυτή μειώθηκε μόνο κατά ένα μικρό ποσοστό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μηδενίστηκε. Αλλά αν η πιο ισχυρή χώρα, που έχει ήδη συσσωρεύσει πλεονάσματα και δάνεια προς ξένες χώρες, επιμείνει στην μείωση των μισθών, οι αδύναμες χώρες δεν θα μπορέσουν ποτέ να την ανταγωνιστούν με ένα αγώνα δρόμου περικοπής των μισθών. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που στην ευρωζώνη εξακολουθούν να υπάρχουν ανισορροπίες. 
Μοιάζει με φαύλο κύκλο ...
Ναι, και για το λόγο ότι τροφοδοτεί τα στοιχήματα σχετικά με ενδεχόμενη διάλυση της ευρωζώνης. Οι κερδοσκόποι αναμένουν ότι κάποια στιγμή οι περιφερειακές χώρες θα αντιμετωπίσουν την κρίση χρέους και ανταγωνιστικότητας με έξοδο τους από το ευρώ και συνακόλουθη υποτίμηση του νομίσματος και των τίτλων.
Η πρόβλεψη αυτή κάνει τις χρηματοπιστωτικές αγορές να απαιτούν υψηλότερα επιτόκια για λόγους προστασίας από τον κίνδυνο κατάρρευσης της αξίας των τίτλων των περιφερειακών χωρών. Η αύξηση, όμως, του χάσματος μεταξύ αύξησης των επιτοκίων και στασιμότητας των εισοδημάτων ή ακόμη και μείωσης, επιδεινώνει τη θέση των χωρών αυτών, κάτι που κάνει ακόμη πιο πιθανή την φυγή τους από το ενιαίο νόμισμα. Εν ολίγοις, ο μηχανισμός είναι εσωτερικά αντιφατικός.
Πολλοί μιλούν για επικείμενο κίνδυνο διάλυσης της ζώνης του ευρώ. Την εκτίμηση αυτή τη θεωρείται ρεαλιστική;
Ο Τζορτζ Σόρος θεωρείται ένας από τους αρχιτέκτονες της κερδοσκοπικής επίθεσης το καλοκαίρι του 1992,που έφερε τη διάλυση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος, τον πρόδρομο του ευρώ.
Ο Σόρος δήλωσε πρόσφατα ότι μας μένουν μόνο τρεις μήνες για να σώσουμε την ευρωζώνη. Δεν είναι ο μόνος που το σκέφτεται έτσι. Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Christine Lagarde, έκανε και αυτή, την ίδια προειδοποίηση.
Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν έχουν δίκιο ή όχι. Είναι σαφές, ωστόσο, ότι σε αυτό το σημείο θα πρέπει να εξετάσουμε μεταξύ των διαφόρων πιθανοτήτων μήπως αυτό το καλοκαίρι εκδηλωθεί ακριβώς ένα κύμα πωλήσεων στις αγορές τέτοιου μεγέθους που να τινάξει στον αέρα την Ένωση.
Πάντως, ακόμα κι αν η τελική επίθεση δεν συμβεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπως προβλέπουν Σόρος και ΔΝΤ, δε θα πρέπει ωστόσο να ξεχνάμε ότι οι ανισορροπίες που χαρακτηρίζουν τη ζώνη του ευρώ, αυξάνονται. Με το ρυθμό αυτό, αργά ή γρήγορα, η κατάρρευση της ζώνης του ευρώ προχωρά σχεδόν αμείλικτα.
Και αυτό τι σημαίνει, ότι θα μπορούσαμε να βρεθούμε στη θέση να πρέπει να χαράξουμε μια στρατηγική εξόδου από το ευρώ όχι τόσο σαν πολιτική επιλογή, αλλά πιο πολύ για να αντιμετωπίσουμε αντικειμενικές καταστάσεις;
Ο ιστορικός υλισμός μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει μια αντικειμενική διαδικασία με όρους απόλυτους, όπως και δεν υπάρχει μια πολιτική απόφαση, με όρους απόλυτους.
Κατ 'αρχήν θα μπορούσε, οι πολίτες των ευρωπαϊκών χωρών που βρίσκονται στη δυσμενέστερη θέση να δεχθούν παθητικά τις συνέπειες της παραμονής της χώρας τους, έναντι του όποιου κόστους, στη ζώνη του ευρώ.
Δηλαδή, μπορεί να δεχθούν παθητικά οι χώρες τους να υφίστανται αυτό που ο Κρούγκμαν ονόμασε διαδικασία "Νοτιοποίησης".
Δηλαδή,την καταστροφή ολόκληρου του παραγωγικού ιστού, με πάρα πολλές επιχειρήσεις να χρεοκοπούν ή να εξαγοράζονται από ξένους φορείς,κι άλλη αύξηση της ανεργίας και μαζική μετανάστευση. Αφήστε, που αυτή η "Νοτιοποίηση" των περιφερειακών χωρών έχει ήδη δρομολογηθεί και είναι η άλλη όψη του μηχανισμού του γερμανικού ηγεμονισμού μέσω του οποίου η ΕΕ θα γίνει ένα είδος "Μεγάλης Γερμανίας".
Το ερώτημα είναι αν αυτή η διαδικασία θα μπορέσει να προχωρήσει χωρίς αντιστάσεις. Με δεδομένες τις εσωτερικές αντιφάσεις της, μου φαίνεται απίθανο μια δυναμική αυτού του τύπου να μπορεί να προχωρήσει χωρίς αναταραχές στην πολιτική τάξη.
Οι πολιτικές δυνάμεις που επικαλούνται την έξοδο από το ευρώ υπάρχουν ήδη σε πολλές χώρες, και η συναίνεση που συγκεντρώνουν αυξάνεται σημαντικά. Εκτός κι αν γίνουν βαθιές αλλαγές στην ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι κάποια στιγμή οι δυνάμεις κατά του ευρώ θα επικρατήσουν.
Το ερώτημα, λοιπόν που τίθεται είναι να επιλέξουμε μεταξύ δύο στρατηγικών: η μία είναι αυτή που στοχεύει στην παραμονή στο ενιαίο νόμισμα, επιδιώκοντας την αλλαγή των κανόνων της υπάρχουσας κατάστασης. Η άλλη, αντίθετα, στοχεύει στην έξοδο από το ευρώ και την ανάκτηση της κυριαρχίας με την επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα. Ποια από τις δύο επιλέγετε;
Στο βιβλίο που έγραψα με τον Marco Passarella, Η λιτότητα είναι της δεξιάς. Και καταστρέφει την Ευρώπη, υποστηρίξαμε ότι στην πραγματικότητα οι δύο στρατηγικές, λογικά μεταξύ τους, είναι αλληλένδετες. Για να είναι αξιόπιστες, τα αιτήματα για μεταρρύθμιση των ευρωπαϊκών Συνθηκών θα πρέπει να συνοδεύονται από ρητή προειδοποίηση προς τη Γερμανία ότι χωρίς ουσιαστικές αλλαγές στη δομή της Ένωσης, όχι μόνο το ενιαίο νόμισμα βρίσκεται σε κίνδυνο, αλλά και ότι μπορεί επίσης να διαλυθεί η κοινή ευρωπαϊκή αγορά. Οι ομάδες συμφερόντων που επικρατούν στη Γερμανία είναι πρόθυμες να κάνουν χωρίς το ευρώ, αλλά τους συμφέρειιδιαίτερα η ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων και εμπορευμάτων στην Ευρώπη. Εάν αυτή η ελεύθερη διακίνηση τεθεί ξεκάθαρα υπό αμφισβήτηση, τότε οι γερμανικές αρχές θα μπορούσαν να φανούν πιο διαλλακτικές σε μία ουσιαστική μεταρρύθμιση των ευρωπαϊκών Συνθηκών.
Στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε ο στόχος της επαναδιαπραγμάτευσης των όρων των δανείων που περιλαμβάνονται στο «Μνημόνιο» της Επιτροπής, αλλά αποκλειόταν η υπόθεση της εξόδου από το ευρώ. Σε πρόσφατο άρθρο σας αναφέρετε ότι η θέση αυτή εμπεριέχει ένα στοιχείο αμφισημίας. Γιατί;
Λέγεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και δεν κατέκτησε την πλειοψηφία ,ωστόσο θεωρείται αυτός ο νικητής. Σέβομαι την άποψη αυτή, αλλά φοβάμαι ότι είναι μια παρηγοριά. Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μια τεράστια αύξηση σε ψήφους.
Αλλά το αποτέλεσμα αυτό δεν αποτελεί εξαίρεση. Η ευρωπαϊκή πολιτική σήμερα περνάει μια φάση πλήρους αναταραχής, στις χώρες που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση η αστάθεια στις μετακινήσεις του εκλογικού σώματος είναι πλέον συγκρίσιμη μόνο με αυτή των αρχών της δεκαετίας του τριάντα. Στην ουσία, τα στοιχεία της μετατόπισης του εκλογικού σώματος μας λένε ότι η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ σε μεγάλο βαθμό ερμηνεύεται ως συνέπεια της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ.
Είναι απολύτως προφανές ότι σε τέτοιες συνθήκες οι ψηφοφόροι μετατοπίζουν τις προτιμήσεις τους σε μια απελπισμένη αναζήτηση να βρουν συγκεκριμένες λύσεις στην κρίση που περνάνε. Με αυτή την έννοια, το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ περιείχε μια αντίφαση που έβγαζε μάτια.
Το κόμμα είχε επιλέξει όντως, την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά επειδή ήταν πολύ πιθανό το αίτημα της επαναδιαπραγμάτευσης να απορριφτεί, τι θα γινόταν αμέσως μετά; Πώς θα αντιδρούσε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ;
Αυτή ήταν η πιο συχνή ερώτηση που υπέβαλαν οι δημοσιογράφοι στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Αλλά απάντηση δεν υπήρχε. Η υπόθεση της μονομερούς ακύρωσης του μνημονίου, άρα και του χρέος θα έθετε άμεσα ένα πρόβλημα τεχνικής φύσης. Μια χώρα σαν την Ελλάδα, με τις εισαγωγές της μόνιμα μεγαλύτερες από τις εξαγωγές της, θα έπρεπε να χρηματοδοτηθεί για να καλύψει το εξωτερικό χρέος της.
Όμως, μια χώρα που ενώ από τη μία δεν αναγνωρίζει το χρέος, στη συνέχεια, έρχεται και σας ζητάει να αναχρηματοδοτήσετε το εξωτερικό έλλειμμα της, πέφτει σε μια αντίφαση που οι διεθνείς δανειστές σε υποχρεώνουν να την πληρώσεις ακριβά. Ο μόνος τρόπος να προσδώσει αξιοπιστία στο αίτημα της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου θα ήταν να αποδεχτεί τη δυνατότητα ανάκτησης της νομισματικής κυριαρχίας της χώρας σε περίπτωση που αποτύγχαναν οι διαπραγματεύσεις. Δηλαδή, έξοδο από το ευρώ και σχέσεις οριακές με την κοινή ευρωπαϊκή αγορά.
Με αυτή την έννοια, ευχόμουν να πάρουν σαφή θέση ζυγίζοντας τις συνέπειες αυτής της επιλογής με τη συνέχιση της σημερινής κατάστασης. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως επέλεξε να αποκλείσει αυτή την υπόθεση. Ετσι, ο προεκλογικός αγώνας διεξάχθηκε στο έδαφος των ιδεολογικών ταμπού που επέβαλαν οι κυρίαρχοι παίκτες.
Αυτός ο παράγοντας μπορεί να επηρέασε το εκλογικό αποτέλεσμα περισσότερο και από ό, τι είμαστε διατεθειμένοι να παραδεχθούμε.
Ο φόβος, τώρα, είναι, ότι μια δυναμική όπως αυτή μπορεί να αναπαραχθεί και σε άλλες χώρες, σε μελλοντικές εκλογές.
Η ευρωπαϊκή αριστερά θα μπορούσε δηλαδή να συνεχίσει να επιβεβαιώνει δουλικά την πίστη της στη Ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, ανεξάρτητα από το όποιο κόστος.
Ετσι,όμως, οι αριστεροί θα δήλωναν απρόθυμοι να διαχειριστούν μία ενδεχόμενη κατάρρευση της ευρωζώνης και τότε άλλα υποκείμενα, μακριά από τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας, θα κληθούν να διαχειριστούν αυτή την κατάρρευση.
Αυτή η προοπτική θα ήταν μοιραία, γιατί οι τρόποι χειρισμού μιας πιθανής κατάρρευσης του ευρώ είναι διαφορετικοί, και ο καθένας έχει την τάση να δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα ορισμένων κοινωνικών ομάδων σε σχέση με άλλες.
Μπροστά στον κίνδυνο κατάρρευσης της ζώνης του ευρώ, ποια θα μπορούσε να είναι μια στρατηγική σε όφελος των λαϊκών συμφερόντων, σε αντίθεση με μια συντηρητική στρατηγική προάσπισης των συμφερόντων της ολιγαρχίας του πλούτου;
Η ιστορία μας λέει ότι όταν πρόκειται να καταρρεύσει αμετάκλητα ένα σταθερό σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών - και η ζώνη του ευρώ είναι ένα σύστημα τέτοιου τύπου - υπάρχουν διάφοροι τρόποι να ξεφύγεις από αυτό.
Υπεραπλουστεύοντας στο μέγιστο βαθμό, υπάρχουν τρόποι που θα μπορούσαμε να τους ονομάσουμε ως τρόπους " της δεξιάς" και τρόποι που θα μπορούσαμε να τους ονομάσουμε "της αριστεράς".
Ένας "δεξιός" τρόπος αντιμετώπισης θα ήταν να αφήσουμε τα κεφάλαια να φύγουν ελεύθερα από τη χώρα, και να φορτώσουμε το κόστος της υποτίμησης του νομίσματος στους μισθούς.
Στην πραγματικότητα, είναι αυτό ακριβώς που συνέβη στην Ιταλία μετά την κατάρρευση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος το 1992.
Εκείνη την εποχή η υποτίμηση της ιταλικής λιρέτας έγινε σε συνδυασμό με το πάγωμα των μισθών, μετά από μια περιβόητη συμφωνία για το κόστος της εργασίας.
Ετσι, όμως οι εργαζόμενοι πληρώνουν ολόκληρο το ποσό της υποτίμησης του νομίσματος. Η τιμή των εισαγόμενων αγαθών ανεβαίνει και επειδή οι μισθοί δεν μπορούν να ακολουθήσουν την αύξηση, πέφτει η αγοραστική τους δύναμη.
Η άλλη λύση θα ήταν η διαχείριση της διαδικασίας εξόδου με τρόπο που τα βάρη να μην πέσουν μόνο στις πλάτες των εργαζόμενων. Για να γίνει αυτό, ίσως πρέπει να θυμηθούμε το παλιό σύστημα περιορισμού της κυκλοφορίας των κεφαλαίων και, σε τελική ανάλυση, των αγαθών, τη δεκαετία του πενήντα που σταδιακά καταργήθηκε.
Με την τρέχουσα μηχανογράφηση των συναλλαγών ο έλεγχος τους θα ήταν πιο εύκολος.
Συστήματα τέτοιου τύπου θα επιτρέψουν την διαχείριση της υποτίμησης και των επιπτώσεων της πάνω στους μισθούς. Υπάρχει και ένα ζήτημα που έχει να κάνει με την εθνικότητα των κεφαλαίων, εθνικά ή ξένα, μιας χώρας, ξεκινώντας από τα τραπεζικά κεφάλαια.
Μια ενδεχόμενη έξοδος από τη ζώνη του ευρώ συνεπάγεται την υποτίμηση των κεφαλαίων και, επομένως, τη δυνατότητα νομικών πρόσωπων από το εξωτερικό, να κάνουν "φθηνές αγορές". Η διευκόλυνση των ξένων επενδυτών ή ο περιορισμός τους δεν είναι μια επιλογή αδιάφορη για το μέλλον των εργαζομένων.
Ο Μόντι, για παράδειγμα, με τη λογική του ελεύθερου εμπορίου που τον διακρίνει πιστεύει ότι οι ξένες επενδύσεις είναι επωφελείς για όλους. Αλλά η εμπειρία της χώρας μας και άλλων χωρών μας έχει δείξει ότι στην πραγματικότητα οι εξαγορές από κεφάλαια του εξωτερικού μπορεί να κάνουν και μεγάλη ζημιά στον οικονομικό και παραγωγικό ιστό μιας χώρας.
Στην αριστερά, όμως, φαίνεται ότι συνεχίζει να επικρατεί μια απέχθεια σε μορφές περιορισμού της κίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων. Ο προστατευτισμός θεωρείται πιο πολύ ως κίνδυνος, παρά ως ευκαιρία.
Οι εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εδώ και ένα-δύο χρόνια, αναφέρουν ότι με το ξέσπασμα της κρίσης σε όλο τον κόσμο αυξήθηκαν οι έλεγχοι στις κινήσεις κεφαλαίων και εμπορευμάτων. Μεταξύ 2008 και 2011, Αργεντινή, ΗΠΑ, Βραζιλία, Κίνα, Ρωσία και άλλες χώρες, πήραν πάνω από 400 νέα μέτρα προστατευτισμού.
Είτε μας αρέσει είτε όχι, η ιστορία κινείται. Η αριστερά επομένως θα πρέπει να αποφασίσει σύντομα αν θα επιχειρήσει να διαχειριστεί τις διαδικασίες που έχουν ήδη δρομολογηθεί, ή θα παραμείνει απλός θεατής και θα βλέπει από μακριά να συντελείται μια καταστροφή που θα την διαχειρίζονται άλλοι.

*Δημοσιεύθηκε στο antapocrisis.gr την Κυριακή, 08 Ιουλίου 2012 - Το περγάδι

πηγή  iskra

Read More......

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε καφέ…

 

Από το I cook Greek της 14/7/12

Το να πηγαίνεις στην κηδεία κάποιου που δεν ήξερες εν ζωή είναι πραγματική αγγαρεία. Συνήθως το κάνεις είτε για λόγους κοινωνικού κομφορμισμού (το συχνότερο) είτε γιατί έχεις συναισθηματικό δεσμό με κάποιον από τους πενθούντες συγγενείς (το ευγενέστερο)…
Το να έχει όμως και πολλή ζέστη κατά τη διάρκεια της εξοδίου τελετής, κάνει τα πράγματα αφόρητα, χωρίς διάθεση υπερβολής. Ο πόνος των οικείων μουδιάζει τις αισθήσεις, καθιστώντας τους ανθεκτικούς σε αυτόν τον αρρωστημένο καύσωνα της ρύπανσης και του τσιμέντου. Για όλους τους υπόλοιπους, δεν υπάρχει προστασία καμιά. Απλά λιώνουμε…
«Συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε καφέ»… Κι εκεί που είμαστε στο να φύγουμε, έχοντας αποχαιρετήσει για τελευταία φορά το μακαρίτη και μην έχοντας αποφύγει για χιλιοστή φορά τη στερεοτυπική (πλην απολύτως ορθή) σκέψη ότι «τίποτα δεν είναι η ζωή κτλ.», τότε σκάει η κεραμίδα. Και μένουμε βουβοί κι έκπληκτοι. Έκπληκτοί γιατί δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε κηδεία στην Ελλάδα χωρίς ελληνικό μέτριο, παξιμαδάκια, κι εκείνο το χρωματιστό υγρό που παριστάνει το κονιάκ. Βουβοί, γιατί ο άνθρωπος στάθηκε ενώπιόν μας με αξιοπρέπεια και θάρρος για να πει μια κουβέντα πολύ πολύ δύσκολη, που ένιωσε όμως ότι έπρεπε οπωσδήποτε να την πει, από υποχρέωση και σεβασμό σε όλους αυτούς που παρευρέθηκαν στον τελευταίο χαιρετισμό.
Μια τέτοια κουβέντα είναι πολύ πολύ δύσκολη γιατί τα ταφικά έθιμά μας (τα οποία δεν ξέρω αν είναι πανάρχαια, αλλά σίγουρα η απαρχή τους χάνεται πολύ πίσω στο χρόνο) δεν έχουν να κάνουν μόνο με τις θρησκευτικές τελετές και τους στολισμούς με τα λευκά λουλούδια. Εξίσου είναι συνδεδεμένα με το ποτό και το φαγητό, το κοινιάκ την προηγουμένη στο σπίτι που πενθεί, τον καφέ αμέσως μετά την κηδεία, και στο τέλος όλων, την ψαρόσουπα. Μελετημένη πολύ αυτή η πένθιμη βρώση, όχι από κάποιο επιστημονικό κέντρο που ερευνάει την ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά από αμέτρητους απλούς ανθρώπους του λαού που, επί χρόνια ακόμα πιο αμέτρητα, πάσχιζαν να βρουν τρόπους για να καταπραΰνουν τον πόνο της απώλειας, τη στιγμή ακριβώς που μοιάζει αφόρητος. Έψαξαν, δοκίμασαν, και στο τέλος κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι γύρω από τις τελετουργίες του ποτού και του φαγητού φτιάχνεται η μικρή κοινότητα της συμπαράστασης και της παρηγοριάς, ότι με τα σερβιρίσματα και την κουβεντούλα η οικογένεια του μακαρίτη κρατιέται απασχολημένη και δεν αφήνεται να βυθιστεί στην απόγνωση της μοναξιάς, ότι οι προετοιμασίες για την υποδοχή του κόσμου που έρχεται να συλλυπηθεί, οδηγούν τελικά στην εξουθένωση και το λυτρωτικό αποκαμωμένο ύπνο, ο οποίος προφυλάσσει από την αναμέτρηση με το κενό, την πρώτη κιόλας νύχτα που αυτό έχει απλωθεί στα πάντα. Γι’ αυτό λοιπόν ο καφές και το κονιάκ είναι έθιμο ιερό κι απαραβίαστο, εξίσου σημαντικό με τις άλλες τελετουργίες και τους στολισμούς.
Το ότι πια στα ελληνικά νεκροταφεία ακούγεται το «συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε καφέ», αποτελεί ίσως το έσχατο σημείο εξαθλίωσης της κοινωνίας μας. Είναι το σημείο εκείνο που η οικονομική κρίση μετατρέπεται σε μια μηχανή ταπείνωσης των ανθρώπων και θρυμματισμού του πολιτισμού τους. Όταν μια οικογένεια που δούλεψε σκληρά μια ζωή, και πάλεψε κόντρα σε αντιξοότητες ,και ονειρεύτηκε άλλα, φτάνει να μην μπορεί να προσφέρει το καφεδάκι για τον αγαπημένο που χάθηκε, έχουμε περάσει πια το όριο, κι από εκεί και πέρα μπορεί ο καθένας να κάνει το οτιδήποτε, γιατί πολύ απλά έχει καταλυθεί κάθε σταθερά που διαμόρφωνε το πλαίσιο της κοινωνικής ζωής. Κι ίσως ακόμα πιο εξοργιστική από την απέραντη δυστυχία που έχει φέρει η μνημονιακή διετία, είναι η στάση διαφόρων «ειδημόνων» στις τηλεοράσεις, που δείχνουν με τόσο κραυγαλέο τρόπο να μην καταλαβαίνουν ότι η συζήτηση δεν έχει να κάνει με «οικονομικούς δείκτες», αλλά με ανθρώπους που δεν μπορούν να κηδέψουν τους δικούς τους κατά πώς πρέπει.
Μετά το αρχικό σάστισμα, κινήθηκα προς το γνωστό μου που μόλις μας είχε μιλήσει. Του έσφιξα το χέρι με πολύ σεβασμό, και του είπα ένα «ζωή σ’ εσάς» αλλιώτικο απ’ ό,τι συνήθως. Δεν εννοούσα μόνο να ζήσετε για να τον θυμάστε, αλλά να ζήσετε και θα δείτε ότι στο τέλος θα βρεθεί και δουλειά, να ζήσετε γιατί η ζωή σάς αξίζει και της αξίζετε, να ζήσετε γιατί η ζωή είναι γι’ αυτούς που στέκονται αξιοπρεπείς απέναντι στην πιο μεγάλη κακουχία. Αυτοί θα φέρουν πίσω την άνοιξη.

Γιάννης Αλμπάνης 

Η πηγή είναι εδώ:  yalmpanis.wordpress.com

Δεν υπάρχει καμιά σκοπιμότητα να μετατραπεί αυτό το blog σε διαρκές δελτίο καταθλιπτικών αναρτήσεων. Πρόσφατα με την "Ετοποσίδη", (όχι μόνο δεν λύθηκε αλλά το πρόβλημα αυτό λαμβάνει δραματικές διαστάσεις και οπωσδήποτε θα επανέρθουμε), σήμερα με το συγγνώμη στα νεκροταφεία... 
Δεν είναι επιλογή μας να τα κάνουμε όλα "μαύρα".  
Αλλά δεν είναι και εύκολη η αναζήτηση περιεχομένου με "άλλο χρώμα" για να αναρτήσουμε. 
Είναι ζόρικα τα πράγματα. Σκέτη πίκρα.

Read More......

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Χωρίς ετοποσίδη (etoposide). .




Είναι η μέρα της προγραμματισμένης θεραπευτικής αγωγής. Ο ασθενής, περιμένει αυτή τη μέρα με ανυπόμονη αγωνία. Είναι νέος, θέλει να ζήσει. Σε αυτό το φάρμακο έχει βασίσει τη μεγάλη του ελπίδα. Σε αυτό το φάρμακο έχει ακουμπήσει η οικογένειά του...
Για μας, και για κείνον, το διαφανές απωθητικό μπουκαλάκι που ονομάζεται «χημιοθεραπευτικό σχήμα» είναι όμορφο, είναι γλυκό, δεν θα το έχανε για τίποτα, δεν θα το άλλαζε με τίποτα.

   10/07/2012, είναι η τρίτη στη σειρά θεραπεία σύμφωνα με το αυστηρό (ανά 22 μέρες) χρονοδιάγραμμα του νοσοκομείου ΜΕΤΑΞΑ.
Πρωί – πρωί, στην ώρα μας, φτάνουμε στην «κλινική ημέρας».  Πρέπει να προηγηθεί η λήψη αίματος και τα διαδικαστικά. Έχουμε μάθει να περιμένουμε. Αρκεί να γίνει ο σκοπός.
Όμως... Σε λίγο οι γιατροί της κλινικής ημέρας μας φωνάζουν, μας ενημερώνουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Λείπει ένα φάρμακο από το σχήμα. Μας δίνουν ένα χαρτάκι από το μπλοκ με τη φίρμα του νοσοκομείου. Γράφει: «Έλλειψη ετοποσίδης».
Βρεθήκαμε αμέσως στο γραφείο του διευθυντή της Α΄ παθολογικής κλινικής, του κυρίου Νικ. Καρβούνη.
Είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι αυτός ο γιατρός –χωρίς να είναι υπεύθυνος για αυτό που συνέβαινε- ένιωθε την ίδια απογοήτευση, πιθανόν και τον ίδιο ανθρώπινο θυμό με το δικό μας.
Το φάρμακο δεν βρέθηκε. Το φάρμακο αυτό δεν μπορεί να υποκατασταθεί από άλλο φάρμακο. Ο γιατρός είπε ότι για το συγκεκριμένο τύπο ασθένειας οι άλλες επιλογές που έχει είναι «β» και «γ». «Είναι απαραίτητο να εξαντλήσουμε την πιθανότητα να το βρούμε πριν συμβιβαστούμε με κάτι άλλο». Αυτή ήταν η φράση του γιατρού. 
Ζητήσαμε -και λάβαμε- μια συνταγή του φαρμάκου, λάβαμε και πληροφορίες. Αρχίσαμε αμέσως αναζήτηση σε φαρμακεία, αλλά το συμπέρασμα είναι ότι -με αναμονή και υπομονή- το φάρμακο αυτό μπορεί να έρθει κατόπιν ειδικής παραγγελίας από το εξωτερικό. Μιλάμε για ένα κλασσικό προϊόν από το οποίο είναι απολύτως απαράδεκτο στα αντικαρκινικά νοσοκομεία να μην υπάρχει απόθεμα ασφαλείας.

Επώνυμη επιστολή του Π.Φ. 
(τα στοιχεία του συντάκτη και του ασθενή βρίσκονται διαθέσιμα στο neagenia

 ΥΓ. Μοναδική προοπτική για μια συντομότερη λύση -δεν έχει απαντηθεί- είναι η περίπτωση του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού





Read More......

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ Ν.Δ!

Read More......

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Μια ψυχραιμότερη προσέγγιση για δυο ακραίες, δηλητηριώδεις προσεγγίσεις.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΜΕ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ Ο 23ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕ ΤΟΝ ΕΠΙΔΟΞΟ ΛΗΣΤΗ ΣΤΗΝ ΠΑΙΑΝΙΑ

Τελικά η μαλακία μας σε αυτή τη χώρα δεν έχει όρια.
Και παρόλο που συχαίνομαι να γράφω τα αυτονόητα έχει γίνει τόσο μεγάλη η μαλακία μας που τελικά θεωρώ ότι το να λέει κανείς το αυτονόητο είναι σήμερα το ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ.

Κάνοντας την πρωινή μου βόλτα στα blogs που παρακολουθώ και ακούγοντας τα πρωινάδικα έπαθα παράκρουση από αυτή την έλλειψη μέτρου και λογικής και τον ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΜΑΝΙΧΑΪΣΜΟ με τον οποίο τελικά αντιμετωπίζουμε τα πάντα ως κοινωνία.

Τι εννοώ;
Μα είναι δυνατόν - γαμώ το κέρατό μου - πάνω σε ένα τέτοιο τραγικό γεγονός το μόνο που να απασχολεί ακόμα και σοβαρούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης να είναι πώς θα γίνει η ελληνική κοινωνία δύο στρατόπεδα:

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ και μάλιστα φτάνουν να χαρακτηρίζουν το 23χρονο παλικάρι ΜΙΚΡΟ ΗΡΩΑ εναντίον των άλλων ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΙΜΟΣΤΑΓΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΠΡΙΟΝΙ, που πρέπει να τιμωρηθεί για να μην νομιμοποιηθεί η αυτοδικία;;

Δηλαδή η απλή παρουσίαση της είδησης, ότι δηλαδή συνέβη αυτό που συνέβη, ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ και το να μπαίνεις στο σπίτι του άλλου με μαχαίρι όπως και το να πυροβολάς στον δρόμο,
ότι υπάρχει ένας νεκρός και μια ζωή ενός νέου ανθρώπου σε βαθιά και πολύχρονη κρίση και ότι η αυτοδικία δεν είναι το μέσον επίλυσης διαφορών σε πολιτισμένες κοινωνίες - έχει εγκαταλειφθεί από την εποχή του ΤΖΑΓΚΟ ΝΤΕ ΡΙΝΓΚΟ στον ΦΑΡ ΟΥΕΣΤ - και ότι Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΟΥΤΕ ΑΘΩΩΣΕ ΤΟΝ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΑΝΑΓΟΡΕΥΣΕ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΗΡΩΑ, απλώς τον ΑΦΗΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΜΕ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ μέχρι να δικαστεί αφού αναγνώρισε ότι το παιδί αυτό δεν είναι ο ΦΡΕΝΤΥ ΚΡΟΥΓΚΕΡ και δεν θα πάρει πάλι την καραμπίνα να κυνηγάει ΝΟΜΙΣΤΕΡΑΚΙΑ στους δρόμους.

Και θα δικαστεί και θα του επιβληθεί κάποια ποινή - ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΑΝΑΣΤΟΛΗ, διότι ΑΥΤΟ ΘΕΩΡΩ ΔΙΚΑΙΟ-  και βέβαια η ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ ΔΕ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ.

ΕΛΕΟΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!
Ακούνε και παιδιά τα κωλοκάναλά σας και μας διαβάζουν όλους και αν τους παρουσιάζεται τον μικρό για ΗΡΩΑ θα θέλουν να τον μιμηθούν.
Και αν τον παρουσιάζεται ως τον ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟ με το πριόνι ΠΑΛΙ ΘΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΜΙΜΗΘΟΥΝ από αντίδραση στην οφθαλμοφανέστατη άδικη εικόνα που κάποιοι παρουσιάζουν ΓΙΑ "ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥΣ" ΛΟΓΟΥΣ.
[  Έγραψε ] ο Άγγελος  "στην ΠΛΑΤΕΙΑ"



Read More......

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Γυαλίζει σαν πανάκριβο Rolex ο κ. Τζήμερος.

"...Γιατί για τον κ. Τζήμερο υπάρχει κάτι πρωταρχικό πριν ξεκινήσει κανείς την συζήτηση. Ο άνθρωπος έχει υπερηφάνως ανακοινώσει ότι έχει ψηφίσει μια-δυό φορές στη ζωή του. Περίπου δηλαδή διαλαλεί ότι εκτός από άφθαρτος πολιτικός είναι και άφθαρτος ψηφοφόρος.(Παρεμπιπτόντως υπήρξε και άφθαρτος φοιτητής αφού δεν τέλειωσε την ΑΣΟΕΕ όπως τον διαβάλλει το βιογραφικό του, αλλά από αηδία προς το πανεπιστημιακό καταστημένο την παράτησε). Πιστεύει, για να επανέλθουμε, ότι για πρώτη φορά μετά τριάντα πάνω –κάτω χρόνια που διαθέτει εκλογικά δικαιώματα, υπάρχει κάποιος που μπορεί να σώσει τη χώρα και αξίζει να ψηφιστεί. Και αυτός είναι ο  εαυτός του. Ο μόνος που αξίζει να πάρει αυτό που ο ίδιος δεν έδινε. Την ψήφο..."
Σχόλιο:
"Ο ξενέρωτος γιάπης, ο άφθαρτος κ. Τζήμερος
Αυτό το νούμερο δεν  υπήρχε περίπτωση να ξεπεράσει τα όρια μιας συντροφιάς εκκεντρικών βουτυρογιάπηδων επειδή -και μόνο- περιφέρει διάφορες απόψεις, εν είδει "μαγικής συνταγής", οι οποίες αποτελούν την προεκλογική του εκστρατεία. 
Αλλά εκτός από τα "πολλά λεφτά" που βοηθούν, συνδράμει ο παραγοντας της απόλυτης χρεοκοπίας του πολιτικού συστήματος, της γενικής ξεφτύλας των αξιών που διέπει την εποχή μας. 
Ο κ. Τζήμερος, δεν δικαιούται ορθολογικά να κλέψει ούτε μία ψήφο από απλό πολίτη ο οποίος δεν ανήκει στην στενή πλουτοκρατία των πανάκριβων τζιπ και των εξεζητημένων Rolex, τα οποία οι καθημερινοί άνθρωποι μπορούν να τα βλέπουν μόνο σε περιοδικά. 






Read More......

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

"Η αδυναμία της σοσιαλδημοκρατικής αφήγησης"

Σοσιαλδημοκρατική κρίση

Της Μαριλένας Κοππά


Η αδυναμία της σοσιαλδημοκρατικής αφήγησης στην Ευρώπη, είναι δεδομένη. Κι αυτό, γιατί ο πυρήνας αυτής της πολιτικής αφήγησης ήταν το κράτος, που με την εμπλοκή του στην αγορά, μπορούσε να αμβλύνει τη σημαντικότερη αδυναμία της ελεύθερης αγοράς, δηλαδή την αδυναμία συντονισμού και στρατηγικού σχεδιασμού.

Αυτή τη στιγμή, όλη η Ευρώπη κινείται ολοένα και ταχύτερα προς την κατεύθυνση της αποδόμησης της αγοράς εργασίας. Άλλωστε, το λεγόμενο πλεόνασμα ανταγωνιστικότητας στη Γερμανία, βασίστηκε στην αδυναμία των συνδικάτων, όταν με ανεργία κοντά στο 10% επί σειρά ετών, αναγκάστηκαν να επιτρέψουν την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, προκειμένου η είσοδος των νέων σε αυτή να διευκολυνθεί κυρίως δια της μεθόδου «προσφορών και εκπτώσεων» στο μη μισθολογικό κόστος (κοινωνική ασφάλιση), στο είδος της απασχόλησης (μερική έναντι πλήρους) και σε μια σειρά κοινωνικών δικαιωμάτων (υπερωρίες, επιδόματα, κ.ο.κ.). Όσο αυξάνεται η ανεργία, τόσο αποδυναμώνεται η δύναμη των συνδικάτων, προπύργια άλλοτε της κοινωνικής βάσης του σοσιαλδημοκρατικού χώρου. Ακόμα και σήμερα στη Γερμανία, η αύξηση της κατανάλωσης οφείλεται στο φθηνό δανεισμό κράτους και επιχειρήσεων, και όχι στην αναδιανομή. Αυτό είναι το γερμανικό μοντέλο.
Παράλληλα, μια σειρά από στρατηγικά τμήματα της παραγωγής, που επέτρεπαν στο ευρωπαϊκό κράτος να επεμβαίνει ουσιαστικά στην αγορά, έχει χαθεί: τηλεπικοινωνίες, λιμάνια, μεταφορές, ενέργεια, κ.ο.κ.. Αυτό σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν μπορούν πλέον να σχεδιάζουν αξιόπιστα στρατηγικά σχέδια ανάπτυξης.
Παράδειγμα 1ο: Στη Βρετανία, διαπιστώνεται ότι οι μεγάλοι παραγωγοί ενέργειας εξαντλούσαν τα όρια των μονάδων τους, χωρίς να επενδύουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι την επόμενη δεκαετία θα βγει εκτός αγοράς το 20% των μονάδων παραγωγής βάσης, χωρίς να είναι σαφές πώς θα αποκατασταθεί το κενό στην αγορά χωρίς να αυξηθούν δραματικά οι τιμές, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τη βιομηχανία. Μπορεί ο κλάδος της ενέργειας να αυξήσει την κερδοφορία του, αλλά η οικονομία συνολικά θα υποφέρει και – αργά ή γρήγορα – και ο κλάδος της ενέργειας.
Παράδειγμα 2ο: Στη Γερμανία, που έως πέρυσι υπερηφανευόταν ότι ήταν η μεγαλύτερη δύναμη στην αγορά ηλιακής ενέργειας, οι μεγαλύτερες εταιρείες κατασκευής ηλιακών πάνελ έκλεισαν. Τους πέταξαν εκτός αγοράς οι κινεζικές. Παράλληλα, τα σχέδια επιθετικής ανάπτυξης φωτοβολταϊκών σε όλη την Ευρώπη, υποφέρουν, δεδομένου ότι «το κράτος», δηλαδή οι φορολογούμενοι και «η αγορά», δηλαδή οι καταναλωτές-φορολογούμενοι, αδυνατούν να σηκώσουν το διπλό λογαριασμό αυξημένων τιμολογίων και φόρων για το κόστος της πράσινης ενέργειας.
Τέλος, το τελευταίο προπύργιο της επέμβασης στην αγορά, δηλαδή η φορολογική πολιτική, δεν είναι πλέον τόσο ισχυρό. Μπορεί η Ελβετία να εξαναγκάστηκε να κλείσει συμφωνίες με τα περισσότερα πλέον ευρωπαϊκά κράτη, αλλά η φοροδιαφυγή καλά κρατεί. Από τη μια πλευρά, η ελβετική UBS δήλωσε απώλεια καταθέσεων 180 δις Ευρώ, από την άλλη η θυγατρική της στη Σιγκαπούρη δήλωσε αύξηση 170 δις Ευρώ. Συνεπώς, το μαύρο χρήμα εξακολουθεί να έχει προστασία. Παράλληλα, για σχεδόν δύο δεκαετίες οι ευρωπαϊκές οικονομίες ανταγωνίζονται η μία την άλλη για μειωμένους φορολογικούς συντελεστές. Εκεί βασίστηκε το ιρλανδικό «θαύμα», εκεί βασίζεται και το βουλγαρικό μοντέλο ανάπτυξης.
Και ενώ το κράτος έχει μετατραπεί από ελεγκτής και ρυθμιστής της αγοράς, σε λειτουργικό σύστημα, που προσπαθεί να είναι όσο περισσότερο «συμβατό» γίνεται με τις απαιτήσεις των επενδυτών, καθίσταται προφανές ότι η αγορά έχει αποτινάξει «το ζυγό» τού πολιτικού ελέγχου και, συνεπώς, της δημοκρατικής νομιμοποίησης. Οι σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις διαχειρίζονται μια σειρά υποχωρήσεων στις πιέσεις των αγορών, αδυνατώντας όμως να θεμελιώσουν μια πειστική αφήγηση εξόδου από την κρίση, δεδομένου ότι δεν ελέγχουν τις αγορές πολιτικά. Σταδιακά, η σοσιαλδημοκρατία χτίζει πανευρωπαϊκές θέσεις, όπως ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, επειδή πολύ απλά «η σοσιαλδημοκρατία σε μια χώρα» είναι το ίδιο ουτοπική με την αφήγηση του «σοσιαλισμού σε μια χώρα».
Οι πολυεθνικές δεν είναι παντοδύναμες, όταν ο πολιτικός τους αντίπαλος έχει πολιτικό μέγεθος. Οι εταιρείες από τον αναπτυσσόμενο κόσμο κυριαρχούν σταδιακά στις αγορές. Και δεν πρόκειται για πολυεθνικές, αλλά για υπερ-ΔΕΚΟ. Πράγματι, οι μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο σήμερα, σε μια σειρά από κλάδους, δεν είναι πλέον πολυμετοχικές-ιδιωτικές, αλλά συχνά πολυμετοχικές υπό κρατικό έλεγχο. Τον περασμένο χρόνο, περίπου το ένα τρίτο των παγκόσμιων ξένων άμεσων επενδύσεων προήλθε από super-ΔΕΚΟ, χωρίς μάλιστα να συμπεριλαμβάνουμε εδώ την ισχύ κρατικών ταμείων (Funds), όπως της Νορβηγίας ή του Ντουμπάι. Ως επενδυτές, είτε μιλάμε για Funds είτε για εταιρείες, αυτοί οι κρατικοί δρώντες έχουν μεσομακροπρόθεσμο στρατηγικό ορίζοντα, συχνά βέβαια προς όφελος μιας χούφτας νεόπλουτων ολιγαρχών. Την ίδια στιγμή, η κατακερματισμένη πολιτικά και οικονομικά Δύση, φαίνεται ανήμπορη να αντιδράσει, αφού εάν μάθαμε κάτι από την κρίση στην Ευρώπη, είναι ότι η πολιτική ηγεσία αντιδρά με γνώμονα τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου και των δημοσκοπήσεων από μέρα σε μέρα, χωρίς στρατηγική ή μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Δεν είναι η ηγεσία που είναι ανεπαρκής, είναι ο πολιτικός ρόλος που είναι περιορισμένος.
Υπό αυτό το πρίσμα, ο Ολάντ πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από «ένας κανονικός Πρόεδρος» για να σώσει την παρτίδα. Η πραγματική αποκατάσταση της σοσιαλδημοκρατικής αφήγησης, απαιτεί πλέον αλλαγή κλίμακας στην αντιπαράθεση αγορών-πολιτικής. Οδηγούμαστε δηλαδή είτε σε μια Ομοσπονδιακή Ευρώπη, όπου το μέγεθος των πολιτικών εργαλείων παρέμβασης στις αγορές θα είναι υπολογίσιμο, είτε στην υποχώρηση της πολιτικής κυριαρχίας όλων των κρατών-μελών. Και αυτή είναι μια διαμάχη που δεν αφορά πλέον μόνο τη διάσωση της σοσιαλδημοκρατικής αφήγησης, αλλά την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας.
Το δημοκρατικό κράτος δεν μπορεί να είναι ούτε στρατηγικό, όπως επιτάσσει η σοσιαλδημοκρατία, ούτε επιτελικό, όπως επιτάσσει ο νεοφιλελευθερισμός, τη στιγμή που θα έχει χαθεί ο έλεγχος των αγορών. Και αυτό δε σημαίνει μόνο κρίση της δημοκρατίας ή της πολιτικής. Σημαίνει επίσης κρίση της οικονομίας, επειδή εάν μάθαμε κάτι τα τελευταία χρόνια είναι ότι όταν η αγορά δεν ελέγχεται, γίνεται αυτοκαταστροφική. Χωρίς φθηνό δανεισμό και χωρίς αναδιανομή εισοδήματος, «η αγορά» κινδυνεύει να μείνει χωρίς πελάτες-πολίτες. Μια ευρωπαϊκή οικονομία χωρίς μια ευρωπαϊκή κοινωνία, είναι αδύνατη. Μια σοσιαλδημοκρατία χωρίς την επανάκτηση του πολιτικού ελέγχου της Ευρώπης, επίσης.
Μαριλένα Κοππά είναι ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ
 Πηγή:  konserbokoyti

Read More......

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Μας έδωσε τη γραμμή ο κ. Ψυχάρης.



Το άρθρο καταλήγει με την εξής πρόταση:
 "Η ψήφος στο ΠαΣοΚ δεν είναι ψήφος ντροπής, αλλά ψήφος ελπίδας. Σε αυτούς που µπορούν να ξαναρχίσουν από την αρχή στηρίζεται η χώρα".

Όλα τα παραπάνω αποτελούν άλλη μια σοβαρή επιβεβαίωση ότι δεν πρέπει ούτε και αυτή τη φορά να ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ.

Read More......

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

KOE: με τον ΣΥΡΙΖΑ για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.

Από την Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ).
(Δελτίο τύπου που δημοσιεύτηκε στο PRESS-GR)

Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.
1. Η ΚΟΕ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας οργανωμένης προβοκατόρικης επίθεσης, με στόχο να πληγεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον οποίο μετέχει. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, πολιτικά κέντρα του συστημισμού, με πρωτοστάτη τη ΝΔ και τα ενεργούμενά τους στο χώρο των ΜΜΕ, περιφέρουν σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες παλιές αφίσες της ΚΟΕ με περιεχόμενο ενάντια στην ΕΕ, ζητώντας δίκην εισαγγελέως τέτοιες θέσεις και τέτοιες δυνάμεις να καυτηριαστούν και να αποβληθούν από τον «εθνικό κορμό»...
2. Πρόκειται για προσπάθεια αποπροσανατολισμού ώστε να μετατεθεί η επικαιρότητα από το κατεδαφιστικό μήνυμα της 6ης Μαΐου, από το γεγονός ότι οι μνημονιακές δυνάμεις τσαλακώθηκαν, ματαιώθηκαν και έχασαν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Προσπάθεια που πάει μαζί με την απόπειρα για εσωτερική συσπείρωση του χώρου τους, ευθυγράμμιση και στρατοπεδοποίηση δυνάμεων. Με φόντο έναν ευρωπαϊσμό εθελόδουλο, ταυτισμένο με το μνημόνιο και τις έξωθεν εντολές που μας έρχονται βροχηδόν. Επέλεξαν τη τακτική της πόλωσης μέσω της αθλιότητας και ελπίζουν πως θα συσκοτίσουν έτσι τα επίδικα της κοινωνικής προοπτικής και της στάσης τους γύρω από αυτά. Δύσκολα θα πείσουν όμως. Γιατί βρίσκονται κιόλας επικεφαλής στη λίστα σταυροδοσίας της Μέρκελ ενόψει των εκλογών του Ιουνίου. Καθώς επίσης και γιατί με τη στάση τους, ηθελημένα, εξανεμίζουν τα περιθώρια που κέρδισε η χώρα έναντι των μνημονιακών εντολέων μέσα από την ψήφο του ελληνικού λαού.
3. Όσον αφορά την επίμαχη αφίσα του 2010: Έκφραζε μια κλασική θέση της Αριστεράς, η οποία μέσα από το δρόμο της εξόδου από την ΕΕ στόχευε στην εθνική και κοινωνική χειραφέτηση. Στόχευση που διατηρεί και σήμερα στο ακέραιο την επικαιρότητά της. Ωστόσο, μετά την επιβολή στη χώρα μας του ειδικού καθεστώτος των Μνημονίων, των Δανειακών Συμβάσεων και της Τρόικας, της «νέας κατοχής» και κοινωνικής εξόντωσης, τα πράγματα μετατοπίστηκαν. Στην πορεία των πραγμάτων είναι πια το διευθυντήριο των Βρυξελλών, και ειδικά ο γερμανικός παράγοντας, που οδηγεί την Ελλάδα στο προθάλαμο της εξόδου από το ευρώ, ώστε να την απειλεί (εφόσον μπορεί να επιβάλλει τους όρους και την πορεία εξόδου) και να την ελέγχει πολιτικά. Είναι προφανές ότι η ΚΟΕ δεν συντάσσεται και αντιτίθεται αποφασιστικά στο σχέδιο της «κατοχικής δραχμής».
Την ίδια στιγμή, η ΕΕ της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής και της γερμανικής μπότας βυθίζεται –ειδικά από το 2012– βαθιά μέσα στην κρίση, στη φτώχεια, στην ανεργία. Αλλά και στην πολιτική αντίδραση, στη διακυβέρνηση χωρίς καν δημοκρατική νομιμοποίηση, στη ραγδαία άνοδο του νεοφασισμού. Αυτή η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι σήμερα σε ολόκληρη την ήπειρο οι εργαζόμενοι βγαίνουν στους δρόμους και στις πλατείες. Το πρωτόγνωρο μαζικό λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια συναντιέται με τους αγώνες των λαών στην Ευρώπη.  Ανοίγονται έτσι, σήμερα, νέοι δρόμοι σύγκρουσης με την ευρωκρατία και δημιουργούνται προϋποθέσεις για ανάσχεση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας και δημιουργία νέων μεταβατικών και ελπιδοφόρων για τους λαούς καταστάσεων σε τοπικό και διεθνές επίπεδο. Εκτιμούμε μάλιστα, κρίνοντας και από τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, ότι τόσο η Ελλάδα όσο και η Ευρώπη μπαίνουν σε τέτοια τροχιά.
Με βάση τα παραπάνω, το ότι εδώ και αρκετό καιρό το σύνθημα για έξοδο από την ευρωζώνη δεν είναι πλέον στις προτεραιότητες και τις άμεσες διεκδικήσεις της ΚΟΕ είναι γνωστό. Αγωνιζόμαστε μαζί με όλο το λαό ενάντια στο ειδικό καθεστώς στην Ελλάδα και στο σάπιο πολιτικό σύστημα που το υπηρετεί. Ταυτόχρονα ενισχύουμε τον αγώνα ενάντια στην κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη, αντιλαϊκή, πολιτικά αντιδραστική και γερμανοποιημένη Ευρώπη. Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.
4. Η ΚΟΕ έχει ενώσει τις δυνάμεις της με τον ΣΥΡΙΖΑ και την προσπάθειά του. Από τη θέση αυτή θέλει να συμβάλλει στις μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές που δρομολογεί ο λαός. Αυτές οι ανατροπές είναι που κάνουν τις συνιστώσες της διαπλοκής να πανικοβάλλονται και να ψάχνουν σανίδα σωτηρίας σε φτηνά τεχνάσματα. 
21/5/2012

Read More......

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Ο Γιάννης Δραγασάκης στην εκπομπή ΕΡΕΥΝΑ


LEFT

Read More......

Η συνέντευξη Κοτζιά στη Free Sunday


Τι λέει ο Ν. Κοτζιάς για ΝΔ, ΠΑΣΟΚ. Και ποιες είναι οι απόψεις του για τον ΣΥΡΙΖΑ...



Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή του, στη Free Sunday, ο Νίκος Κοτζιάς κάνει τη δική προσέγγιση για τις πολιτικές εξελίξεις. Αναφέρεται στη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ -"οι ηγεσίες των οποίων αναρωτιέμαι αν πράγματι πιστεύουν ότι δεν κυβέρνησαν εκείνοι τα τελευταία 38 χρόνια"- αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου επαναλαμβάνει ότι δεν είναι "ούτε μέλος, ούτε σύμβουλος" - αν και ορισμένοι, παρά τη σαφή του στάση, επιμένουν, είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα, να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και να τον συνδέουν με την Κουμουνδούρου.
Σαφείς άλλωστε είναι και οι σχετικές απαντήσεις που δίνει στη συνέντευξή του:
Μετά και τη διαπίστωση αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης, το κεντρικό διακύβευμα των νέων εκλογών ποιο θα είναι, κ. καθηγητά; Ή κυβέρνηση της δεξιάς ή κυβέρνηση της αριστεράς;
Τα στοιχεία –προς το παρόν τουλάχιστον- δείχνουν άνοδο της ΝΔ, και ακόμα περισσότερο του Σύριζα. Το ζητούμενο είναι ποιος θα βγει πρώτος ώστε να καρπωθεί τις έδρες. Αυτή είναι η αριθμητική των εκλογών. Υπάρχει, όμως, και η Πολιτική με «Π» κεφαλαίο. Από αυτή τη σκοπιά, στις εκλογές κρίνεται πριν από όλα, το αν θα υπάρξει μια πολιτική σωτηρίας της χώρας. Αν θα συνεχίσει να πληρώνει την κρίση ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο έντιμος επιχειρηματίας ή η ολιγαρχία.
------------------
Θα συμφωνήσετε ότι η αριστερά μπαίνει στην αφετηρία του προεκλογικού αγώνα με θολές απόψεις περί ευρώ και δραχμής, περί αξιοποίησης των τραπεζικών καταθέσεων κ.α. τέτοια;
Η αριστερά έχει ένα στοίχημα: να ωριμάσει με ταχύτητα. Να αντιληφθεί την ανάγκη για σαφήνεια, αλλά και πρακτικές προοδευτικές λύσεις. Η πολυγλωσσία και οι ανάγκες διατήρησης εσωτερικών ισορροπιών, αποτελούν αδύναμα σημεία της. Αδυναμίες που δεν θα πρέπει να εξετάζονται με κακοπροαίρετους μεγεθυντικούς φακούς. Διότι το κύριο είναι ότι η αριστερά βρίσκεται σε εκείνο το κύμα που διαμορφώνεται σε όλο τον δυτικό κόσμο το οποίο προωθεί διαφορετικές λύσεις στην Κρίση. Λύσεις ανάπτυξης και κοινωνικά δίκαιες. Και αυτό είναι το κύριο. 
Και για τη δραχμή;
Ως προς την δραχμή, εκεί μας οδηγούν εκείνοι που το 1962 έλεγαν ότι «λαέ θα σου πάρουν την δραχμή» και σήμερα λένε «θα σου πάρουν το Ευρώ». Που τότε κινδυνολογούσαν λέγοντας «θα σε βγάλουν από τη δραχμή» και τώρα λένε «σε πάνε στη δραχμή». Νομίζω ότι όταν μετά 50 χρόνια λένε τα ίδια σε παραλλαγές, δείχνουν φτώχια στρατηγικής σκέψης. Εν τέλει, η δική τους αδιέξοδη πολιτική οδηγεί σε καταστροφή και στη δραχμή!
Ορισμένοι κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ -Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, στον οποίο συμμετέχετε, ότι με όλα αυτά που τάζει στο πρόγραμμά του (προσλήψεις, κρατικοποιήσεις κ.α.) δίνει μια νεότερη εκδοχή του... λεφτά υπάρχουν;
Καταρχάς να είμαι σαφής: Δεν συμμετέχω στο σχήμα που αναφέρατε, ούτε στον Σύριζα, είτε ως μέλος, είτε ως σύμβουλος. Παραμένω σε έναν χώρο που τον ονομάζουμε εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ως χώρο της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας, του πατριωτισμού, της ρεαλιστικής ανάπτυξης. Από το φθινόπωρο θα δείτε την δύναμη αυτού του ρεύματος.
Πιο ειδικά, ως προς τα οικονομικά –κοινωνικά βρισκόμαστε κοντά στην υπάρχουσα αριστερά, αλλά με ένα περισσότερο ρεαλιστικό πνεύμα πρακτικών λύσεων. Δεν ταυτιζόμαστε μαζί της. Στα άλλα έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις. Δείτε το ίδιο το ελάχιστο πρόγραμμα 5 σημείων που παρουσίασε ο Σύριζα. Ένα ενδιαφέρον πρόγραμμα για δημοκρατική οικονομική πολιτική, δεν συμφωνώ σε όλα, αλλά η κύρια επιλογή του για μια άλλη πορεία είναι υποστηρικτέα. Δεν είναι, όμως, ένα συνολικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Δεν θέτει το κεντρικό ζήτημα της κυριαρχίας της χώρας. Δεν λέει τίποτα για την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα. Και αυτό σε εποχή παγκοσμιοποίησης και κρίσης είναι ένα έλλειμμα. 
Από  PRESS-GR

Read More......

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Το πρόσφατο άρθρο του Αλέκου Αλαβάνου στο "Μέτωπο"

        

«15 Σημειώσεις στο Πρόχειρο»
για τις Εκλογές, για το Μνημόνιο και κυρίως για το Ευρώ
 
 
1.Εκτελεστικό απόσπασμα για τον δικομματισμό στις εκλογές υπήρξε η ίδια η Ευρωζώνη (δεν έχει δοθεί ακόμα η χαριστική βολή). Στις αρχές του χειμώνα, κάτω από τις πιέσεις των αγορών προς το ευρώ και τα ομόλογα ισχυρών πια χωρών του η Γερμανία αποφάσισε και επέβαλε την είσοδο της ΝΔ στην κυβέρνηση της δεύτερης άγριας δανειακής σύμβασης. Ο για δύο χρόνια αντιμνημονιακός ιεροκήρυκας Σαμαράς μέσα σε μια νύκτα κατάντησε  μνημονιακός ψάλτης. Η Ευρωζώνη έτσι ναρκοθέτησε το σύστημα του δικομματισμού που, και στην Ελλάδα, εξασφαλίζει την διαιώνιση και την αποσόβηση ακραίων κρίσεων για το σύστημα. Έκαψε την ευκαιρία για ένα δεξιό Ολάντ στη χώρα μας. Αν δεν είχε λειτουργήσει έτσι, το «μόνο νεκρός θα συνεργαστώ με τους μνημονιακούς» θα το είχε προεκλογικά πει, με τον Καμμένο υπασπιστή του, ο Σαμαράς, αυτοδύναμος πια πρωθυπουργός.
 
 
2.Ό,τι έκανε σταθερά μέχρι πριν κάποια χρόνια η αμερικάνικη πρεσβεία (που δεν αποκλείεται να ξαναεμφανιστεί σύντομα), δεν μπόρεσαν να το κάνουν οι δεκαπέντε τόσες πρεσβείες της Ευρωζώνης. Είτε, λοιπόν, η Ευρωζώνη αποδεικνύεται, μέσα στις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις της, ανίκανη να επεξεργασθεί μια μακροπρόθεσμη πολιτική διασφάλισης της ίδιας της κυριαρχίας της. Είτε η Γερμανία, ως ηγέτιδα του χώρου του ευρώ, με πλήρη επίγνωση των συνεπειών, θυσιάζει την ίδια την άμεση επιρροή της στην Ελλάδα προκειμένου να κερδίσει κρίσιμο χρόνο για την υπεράσπιση της κεντρικής ζώνης του ευρώ. Συμβαίνει μάλλον το δεύτερο, μαζί ενδεχομένως με το πρώτο, και αυτό είναι μια προειδοποίηση για όσους ονειρεύονται ελιγμούς της Γερμανίας σε περίπτωση που ακυρώσουμε τις δανειακές συμβάσεις.
 
 

3.Ένας κόσμος μέσα στις φλόγες μιας πόλης που καίγεται «συνωστίζεται» στις παραλίες για να σωθεί. Έτσι ήταν αυτές οι εκλογές, σα σε μια μεγάλη καταστροφή. Η διαφορά είναι τώρα ο καθένας είχε τον χρόνο να σκεφτεί ποιο καράβι θα επιλέξει.  Σε αυτό το πλαίσιο ήρθε ο εκλογικός θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ που η πολιτική του συνήχησε με την ανάγκη της κοινωνίας να γίνει κάτι «τώρα». Εδώ ακριβώς ήρθε και ο δεύτερος θρίαμβος, της αντιμνημονιακής ακροδεξιάς, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και την αποκρουστική ναζιστική εκλογική παρουσία. Στους ταξιδιώτες αυτό που κυριάρχησε την Κυριακή 6 Μαΐου είναι : «να φύγουμε από το καταραμένο λιμάνι (του δικομματισμού και του μνημονίου)». Αυτό που λογικά αρχίζουν και σκέφτονται πια είναι : «σε τι είδους άραγε λιμάνι θα αγκυροβολήσουμε».
 
 

4. Θεωρείται το αποτέλεσμα των εκλογών κατακρήμνιση του πολιτικού συστήματος. Χωρίς αμφιβολία οι εκλογές είναι ένα βήμα μπροστά. Για να αρχίσει όμως να κλονίζεται το πολιτικό σύστημα (και δεν μιλάμε καν για το σύστημα εξουσίας οικονομικής, επιβολής «νόμιμης» βίας και πληροφόρησης) απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κλονισθούν  οι κυρίαρχες απόψεις του μέσα στον λαό. Σκληρός πυρήνας τους σε όλη την μεταπολιτευτική διαδρομή είναι η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την τελευταία δωδεκαετία, και ιδιαίτερα αυτή τη διετία της κρίσης, είναι το ευρώ. Το ευρώ, με αυτή τη λειτουργία του, αμφισβητείται από τον λαό, αλλά ακόμα από μια μειοψηφία όχι μεγάλη. Όταν η αμφισβήτηση γίνει καθολική σχεδόν, τότε στον ορίζοντα θα εμφανισθούν τα πρώτα νέφη της ανατροπής.
 
 
5.«Μέσω της αριστεράς κατασκευάζεται η νέα σοσιαλδημοκρατία»: το έλεγαν για τη ΔΗΜΑΡ, τώρα το λένε και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το κεντρικό χαρακτηριστικό της σοσιαλδημοκρατίας ιστορικά υπήρξε η αποδοχή του καπιταλισμού σε συνδυασμό όμως με το κοινωνικό κράτος. Ένας κόσμος της εργασίας και της ανεργίας, στα έσχατα όρια της επιβίωσης, θα καλωσόριζε της σοσιαλδημοκρατία και το κράτος πρόνοιας. Μέσα στα πλαίσια όμως της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που εξισώνει όλες τις κατακτήσεις προς τα κάτω, μέσα στο χώρο της Ευρωζώνης που βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση, εντός της περιφέρειάς της που γονατίζει κάτω από τη δημοσιονομική πειθαρχία, σε μια χώρα δεμένη με δουλικές δανειακές συμβάσεις δεν υπάρχει κανένα, απολύτως κανένα, περιθώριο σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Είτε με την Μέρκελ είτε με τον Ολάντ. Για τα απλά, αλλά πρωταρχικά πράγματα – να έχουν οι νέοι δουλειά, να μη πεινάν οι συνταξιούχοι – χρειάζονται επαναστατικές αλλαγές.
 
 
6.Στις δυνάμεις που κινούνται ή θα κινηθούν εντός του μνημονίου και της Ευρωζώνης υπάρχουν κάποιες διαφορές. Ανάμεσα σε αυτούς που είναι ικανοί να επιβάλλουν τις υπαγορευόμενες από την τρόικα «μεταρρυθμίσεις» και σε αυτούς που είναι ανίκανοι. Ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να κάμψουν τη λαϊκή αντίδραση με την πειθώ και σε εκείνους με τα ΜΑΤ κι αργότερα με τον στρατό. Ανάμεσα σε αυτούς που θεωρούν αυτό που γίνεται «καλό» και σε αυτούς που το θεωρούν επιβεβλημένο αλλά μοιραίο «κακό» (κι έτσι αφήνουν μια υπόσχεση για τις μέλλουσες γενιές). Ανάμεσα σε αυτούς που προέρχονται από τη δεξιά κι αυτούς από το κέντρο ή την αριστερά. Καμία όμως από αυτές τις παραλλαγές δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από το τέλμα σε ορίζοντα μιας τουλάχιστον γενιάς.
 
 
7.Η «νίκη» του  ηττημένου είναι πάντα ένα εντυπωσιακό φαινόμενο στην ιστορία. Σήμερα η δεξιά φαίνεται καταρρακωμένη, η αριστερά με αέρα στα πανιά της. Ο κίνδυνος είναι όμως παρών. Ακόμα κι αν μια δύναμη είναι ηττημένη, ακόμα κι αν τα ελατήρια της είναι τα πιο ταπεινά (να διασωθεί ο αρχηγός της), ακόμα κι αν λειτουργεί επικοινωνιακά και φτηνά, ενδέχεται αυτή να αναδείξει τη βασική σύγκρουση της στιγμής, το γήπεδο όπου κρίνονται όλα (συμμετοχή στην Ευρωζώνη). Αν ο αντίπαλος νικητής, δεν αποδεχθεί τη σύγκρουση, τον οδηγεί σε συνεχείς διαβεβαιώσεις για τις καλές του  προθέσεις, σε απανωτές λεκτικές μετατοπίσεις και κυρίως σε δημόσιες δεσμεύσεις για το μέλλον. Ο ηττημένος τότε αποκτά την υπεροχή («ηγεμονία») στις εξελίξεις. Ο λόγος είναι απλός: εδώ (στο ευρώ) κρίνονται τα πάντα και ο λόγος της δεξιάς είναι σαφής: «ναι». Αυτό δεν σημαίνει ότι η δεξιά θα διασωθεί εκλογικά ούτε ότι η αριστερά θα χάσει την εκλογική της ορμή. Είναι δύσκολο το ποτάμι να ξαναγυρίσει πίσω. Σημαίνει απλά ότι ο ηττημένος μπορεί να επιβάλλει την πολιτική, τις αντιλήψεις τις δεσμεύσεις του στον νικητή. 
 
 
8.«Τα πράγματα γίνονται, δεν λέγονται» ή «λέγονται με δόσεις». Υπάρχει η άποψη ότι αν η αριστερά πει στον κόσμο όλη την αλήθεια (ότι η έξοδος από το μνημόνιο οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ) θα χάσει την επαφή της με την κοινωνία. Εδώ όμως διαχωρίζεται η αριστερά από τις άλλες δυνάμεις. Εκείνες παρασκήνια και κόλπα, αυτή αλήθεια και όλη την αλήθεια. Η αριστερά προειδοποιεί με ευθύνη τον λαό. Δεν του λέει μόνο ότι ο δρόμος έξω από το μνημόνιο είναι και δρόμος έξω από το ευρώ, αλλά ότι είναι και ιδιαίτερα επώδυνος, όμως με προοπτική. Του δίνει τη δυνατότητα να επεξεργασθεί την ανησυχία του, που δεν είναι αβάσιμη. Δεν τον αφήνει να βρεθεί σε άγνωστο λιμάνι, να αιφνιδιασθεί, να στραφεί τελικά με μένος ενάντια στους υπαιτίους.
 
 
9.Όταν ένα παιδί τρομοκρατείται από τους σκύλους, δεν θα του πούμε ότι δεν υπάρχουν σκύλοι. Θα του πούμε ότι είναι φιλικά ζώα και πολλές φορές σώζουν ανθρώπινες ζωές. Τις περισσότερες φορές ο φόβος που υπάρχει μέσα μας έχει λιγότερη σχέση με την εξωτερική αιτία και πολύ περισσότερη με την εσωτερική μας ανασφάλεια. Όταν το πολιτικό κατεστημένο ξεκινά μια από τις σκληρότερες εκστρατείες φόβου για το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ευρώ, η αριστερά δεν θα διαβεβαιώσει ότι δεν υφίσταται τέτοιος κίνδυνος (ούτως ή άλλως υφίσταται εκ των πραγμάτων). Η διαβεβαίωση ή η ταλάντευση θα κάνει ακόμα πιο σκληρή την επίθεση. Με σταθερότητα θα απαντήσει ότι σε σχέση με τη σημερινή ερήμωση της κοινωνίας η έξοδος είναι δυνατότητα και μπορεί να μας σώσει. Και με το πρόγραμμά της θα προσπαθήσει να καθησυχάσει τη δικαιολογημένη ανασφάλεια του κόσμου της εργασίας.
 
 
 
10.Ό,τι καλό φανταζόμαστε, δεν σημαίνει ότι θα γίνει. Αλλά για να γίνει ένα καλό, πρέπει να το φαντασθούμε πρώτα. Αυτό ακριβώς δεν κάνει όλη η αριστερά για το ευρώ. Δεν το κάνει πρώτα από όλους το ΚΚΕ, που παραδοσιακά έχει ταχθεί κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας βοηθήσουμε την κοινωνία να φαντασθεί ότι μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και ευημερία εκτός Ευρωζώνης. Όχι ρομαντικά και με υπερβολές, αλλά με πλήρη συναίσθηση των δυσχερειών. Ας μιλήσουμε για τις πρωτοβουλίες που είχαν άλλες χώρες σε αντίστοιχη κατάσταση άγριας ύφεσης σαν τη δική μας, πώς αποκόπηκαν από σκληρά νομίσματα, ακολούθησαν πολιτική ενίσχυσης της ζήτησης. Ας πούμε πώς χιλιάδες σημερινοί νέοι άνεργοι – πτυχιούχοι, καλλιτέχνες, ειδικευμένοι, ανειδίκευτοι – μπορούν να βρουν γρήγορα εργασία με καλά μελετημένες πρωτοβουλίες ενός νέου δημοσίου. Ας μιλήσουμε για την ακατανίκητη δύναμη της συλλογικότητας που απαιτείται, όπως παλιά όταν η φωτιά έφτανε στην εκκλησία του χωριού
 
 
11.Σε κάποια αμερικάνικα δικαστικά θρίλερ ο κακός δικηγόρος κάνει τον πελάτη του να πάρει πολύ βαρύτερη ποινή παρά αν δεν είχε καθόλου δικηγόρο. Το ίδιο έχει συμβεί  στην Ελλάδα με απόψεις που τάσσονται υπέρ της εξόδου από το ευρώ. Ο βασικός συνήγορος δεν πατάει καν στην αίθουσα του δικαστηρίου – το ΚΚΕ, που θεωρεί το θέμα «αποπροσανατολιστικό». ‘Άλλες φορές προσλαμβάνεται η αποχώρηση από το ευρώ ως ένα κομμουνιστικό σχέδιο δεκαετιών που βρήκαμε τώρα την χρυσή ευκαιρία να το επιβάλλουμε. Έτσι το ζήτημα μένει έξω από την κοινωνία, ξένο, δεν συνηχεί με τις μεγάλες ανάγκες της. Η  αποχώρηση από το ευρώ σε συνδυασμό με την κατάργηση της δανειακής σύμβασης θα νοηματοδοτηθεί θετικά από τον απλό κόσμο με ένα βασικό όρο: αν γίνει πειστική ως η μόνη απάντηση στον συνταξιούχο που το μηνιάτικο του φτάνει για μια βδομάδα, στο νέο άνεργο που περιφέρεται χωρίς σκοπό, στο μικροκαταστηματάρχη που δεν περνάει πια από τον δρόμο που ήταν το μαγαζάκι του γιατί δεν αντέχει τον πόνο. 
 
 
12.Η Ελλάδα ήταν στους νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου γιατί ο Βενιζέλος διείδε την επιτυχία της Αγγλογαλλικής Συμμαχίας, έφτασε μετά λίγα μόλις χρόνια στη Μικρασιατική Καταστροφή γιατί έσφαλε ότι η στήριξή της θα συνεχίζονταν. Σε μια χώρα εξαρτημένη η σωστή ή λαθεμένη εκτίμηση για τις κατευθύνσεις και τα όρια των Μεγάλων Δυνάμεων (από τη δεξιά για να ευθυγραμμιστεί, την αριστερά για να εναντιωθεί) οδηγεί από τον θρίαμβο μέχρι την πανωλεθρία. Αυτό είναι εξαιρετικά κρίσιμο σήμερα. Και με τον Ολάντ και  τις προθέσεις του για ανάπτυξη και με ένα «όχι» των Ιρλανδών στο ευρωσύμφωνο, τα όρια τροποποίησης των όρων των δανείων είναι ελάχιστα και σε δευτερεύοντα σημεία, που δεν μπορούν να απαντήσουν στις άμεσες ανάγκες και στην κλιμακούμενη οργή του λαού. Δυνατότητα κατάργησης του μνημονίου δεν υπάρχει παρά μόνο εκτός Ευρωζώνης.  Μια λάθος εκτίμηση εδώ για τα περιθώρια ευλυγισίας της Γαλλίας ή της Γερμανίας μπορεί να αποβεί μοιραία. 
 
 
13.Μια χώρα είτε θα έχει χαμηλούς φόρους είτε θα έχει γενναίες δαπάνες για  Παιδεία και Υγεία. Η οικονομία και η ιστορία θέτει τα δικά της διλήμματα, κάθε εποχή, εκεί που πολλοί θα ήθελαν οι δύο πόλοι να συμβιώνουν. Έτσι ακριβώς τίθεται το θέμα «ακύρωση του μνημονίου» και «παραμονή στην ευρωζώνη». Ή το ένα ή το άλλο (κι εδώ περιπλέκεται σε βάθος το πρόβλημα γιατί στην Ελλάδα ένα πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ του ευρώ ακυρώνει ένα ακόμη ισχυρότερο πλειοψηφικό ρεύμα απελευθέρωσης από το μνημόνιο). Στο δίλημμα αυτό παρά τους κανόνες της λογικής πέρα από τις δύο μπορεί να εμφανισθεί και τρίτη απάντηση. Η μία είναι η επιλογή της «παραμονής στο ευρώ» με επιβίωση του μνημονίου - τις άγριες επιπτώσεις τις βιώνουμε. Η δεύτερη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με οργανωμένη, προετοιμασμένη και προγραμματισμένη έξοδο από την Ευρωζώνη – πολύ σύντομα θα έρθει η άνοιξη. Η τρίτη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με ανοργάνωτη, απροετοίμαστη και απρογραμμάτιστη έξοδο από το ευρώ, με επιβολή απέξω, με πανικό του λαού, με χάος, με ανεξέλεγκτο πληθωρισμό, με άγνωστη έκβαση – επιλογή χειρότερη και από την πρώτη.
 
 
14.«Ήρεμα, ήρεμα κι απλά» γράφει ο Γιάννης Ρίτσος. Αυτό χρειάζεται να κάνει σήμερα η αριστερά. Να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις της και «ήρεμα και απλά» να πει στον κόσμο: «Εμείς θέλουμε την άμεση και πλήρη κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των νόμων τους. Ήδη ακούμε την Ευρώπη να μας απειλεί με έξοδοι από το ευρώ. Για να μη βρεθούμε στο χάος έχουμε ετοιμάσει το σχέδιό μας για την έξοδο» Πάνω σε μια τέτοια βάση θα μπορούσαν να συνυπάρξουν και οι δυνάμεις που την αποχώρηση από το ευρώ θα την έχουν ως εφεδρικό Σχέδιο Β΄ και οι δυνάμεις που την έχουν κιόλας ως Σχέδιο Α΄ (όπως το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής). Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο υπάρχει μια ευρεία βάση συνεργασίας, αλλά κυρίως οι εργαζόμενοι γνωρίζουν, ούτε θα απογοητευθούν ούτε θα αιφνιδιασθούν και συμμετέχουν ως συμπρωταγωνιστές.
 
 
15.Η αριστερά μπορεί ταυτόχρονα να υψώνεται και να χαμηλώνει. Να ανεβαίνει καλπάζοντας εκλογικά και να αποδομείται ο ριζοσπαστικός πυρήνας των ιδεών και αξιών της, οι διαχωρισμοί «αριστερά», «κέντρο», «δεξιά» να χάνουν τη σημασία τους. Το έχουμε δει στην Ιταλία, το βλέπουμε τώρα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στην Ελλάδα σήμερα οι «απελπισμένοι» αναζητούν αγωνιωδώς  ελπίδα από όπου κι αν αυτή προέρχεται. Δεν αξίζει η αριστερά να αφήσει τα πράγματα στο «κορώνα – γράμματα» κι ας φαίνεται ότι αυτή τη στιγμή έρχονται «γράμματα» (κυρίως για τον ΣΥΡΙΖΑ). Η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να αμυνθεί απέναντι στην ευκολία της ίδιας της εκλογικής επιτυχίας. Να μη φοβηθεί το συγκρουσιακό  και μετασχηματιστικό της χαρακτήρα. Να κρατήσει τα κοινωνικά της οράματα. Να εντάξει τη θετική συμβολή που μπορεί πια να έχει στα δραματικά προβλήματα  του λαού  σε μια καινοτόμα αφήγηση ανατρεπτικών αλλαγών σε μια χώρα όχι της Λατινικής Αμερικής, όπου η αλυσίδα ήδη έχει σπάσει από «αδύναμους κρίκους», αλλά της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Read More......

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

H πολιτική κατάσταση και οι προοπτικές της...


Το πρώτο ερώτημα: μόνιμη ή μη αλλαγή.Το πρώτο μεγάλο ερώτημα είναι αν το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί μια σοβαρή ένδειξη μεγάλων αλλαγών, ή είναι ένα αποτέλεσμα προσωρινού χαρακτήρα; Νομίζω ότι οι ηγεσίες των κομμάτων της διαπλοκής πιστεύουν, ορθότερα θέλουν να ελπίζουν, ότι η συντριβή των αριθμών τους είναι προσωρινή και στην επόμενη στροφή θα επιστρέψουν τα πράγματα «στη φυσιολογική τους κατάσταση». Σε μια τέτοια κατεύθυνση δείχνει να σκέφτεται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ που δεν έχει κατανοήσει το τι ακριβώς έχει συμβεί στην ελληνική κοινωνία και επιδιώκει με παιχνίδια και τερτίπια να θολώσει την εικόνα. Το μόνο που πετυχαίνει, βέβαια, είναι να τυφλώνεται. Από την άλλη, θα ήταν λάθος να μείνει κανείς με την αίσθηση ότι αυτές οι αλλαγές είναι οριστικές και αμετάκλητες και το μέλλον έχει ήδη προδιαγραφεί.Του Νίκου Κοτζιά.
  Εκτιμώ ότι η χώρα βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση αλλαγής του πολιτικού συστήματος. Τα νέα χαρακτηριστικά που έχει μπορούν να σταθεροποιηθούν αν επιδείξουν οι ηγεσίες των δυνάμεων που καταγράφουν δυναμική ενίσχυση πλούτο ιδεών, δημιουργικότητα στην επίλυση προβλημάτων, σταθερότητα αρχών και αξιών. Με άλλα λόγια, για τις νέες δυνάμεις, όπως είναι η ΔΗΜΑΡ, τα μικρά φιλελεύθερα κόμματα που συμβουλεύουν την Τρόικα (όπως η «Δράση») και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, καθώς και το κόμμα με τη μεγαλύτερη δυναμική αυτή την περίοδο, ο «ΣΥΡΙΖΑ», έχουν δημιουργηθεί νέες ευκαιρίες και συνθήκες παραπέρα ενίσχυσης. Αυτές οι εν δυνάμει δυνατότητες «ενίσχυσης» δεν πρέπει να γίνουν αντιληπτές ως εγγυήσεις ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Κάθε άλλο. Οι χειρισμοί που θα κάνουν οι πολιτικές δυνάμεις που ανέφερα τις επόμενες ημέρες, η προβολή λύσεων, η νηφαλιότητα και αποφασιστικότητα θα μετρήσουν στο κατά πόσο οι νέες δυνατότητες θα γίνουν πραγματικότητα.
Έχει η ΝΔ προοπτικές; Η ηγεσία της ΝΔ δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που τις έδωσε η περίοδο διακυβέρνησης της Ελλάδας από τον Γ.Παπανδρέου. Έδειξε να μην μπορεί να αντισταθεί σε πιέσεις από το σύστημα εξουσίας της διαπλοκής, αλλά και της Τρόικας. Αυτό καταγράφηκε από το ακροατήριό της, το οποίο έμεινε, στην καλύτερη περίπτωση, με μεγάλα ερωτήματα, ενώ, στην χειρότερη περίπτωση, ένιωσε βαθιά απογοήτευση. Η προοπτική που έχει η ΝΔ είναι να μπορέσει να μαζέψει την «δεξιά πολυκατοικία». Αν δεν το κάνει άμεσα, τότε δυνάμεις όπως η «Δημοκρατική Συμμαχία», η τροϊκανή δράση και η «Δημιουργία» θα συμπτύξουν δίπλα της ένα νέο φιλελεύθερο κόμμα που πιθανό να λάβει 6-7% στις επόμενες εκλογές. Σε αυτή την περίπτωση η ΝΔ μπορεί να φροντίσει ώστε αυτό το νέο κόμμα να είναι σύμμαχος δύναμη και όχι αντίπαλος. Στα δεξιά της, η ΝΔ θα μπορούσε να αφομοιώσει το ΛΑΟΣ και να προσθέσει το 3% του τελευταίου στη σημερινή εκλογική της δύναμη. Προϋπόθεση είναι να μπορέσει να συμπιέσει τη «Χρυσή Αυγή». Για να το πετύχει θα πρέπει να μην επαναλάβει δύο λάθη της προηγούμενης προεκλογικής μάχης. Το πρώτο συνίσταται στο γεγονός ότι στη διάρκεια της εγκατέλειψε τη γραμμή του Κωνσταντίνου Καραμανλή (του Θείου) να μην ανοίγει άσκοπα μέτωπα με την αριστερά. Το δεύτερο στο ότι δεν επέβαλε δική της προεκλογική ατζέντα, αλλά υιοθέτησε αφενός εκείνη του ΠΑΣΟΚ, που ήταν συνταγή ήττας, και αφετέρου το μεταναστευτικό πρόβλημα με τρόπο που εξυπηρετούσε τη λογική της «Χρυσής Αυγής».
Βέβαια, τέλος, ως προς την ΝΔ, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι είναι πολύ πιθανό, σε επέμενες εκλογές, να έχει απώλειες ακόμα και από τα εκλογικά αποτελέσματα της 6ης Μαΐου, ιδιαίτερα αν δεν μπορέσει να ενισχυθεί με τις δυνάμεις που ήδη ανέφερα. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε η ΝΔ θα οδηγηθεί απευθείας σε αλλαγή ηγεσίας που θα επιδιώξει την συνένωση του δεξιού πάζλ.
Επιστροφή στο παρελθόν ή η επανεμφάνιση του συνδρόμου της ΕΚ;Οι αισιόδοξοι στο ΠΑΣΟΚ νομίζουν ότι το αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου είναι μια απλή επιστροφή στα χρόνια ίδρυσής του και ότι όπου να είναι με κάποιο κόλπο του Βενιζέλου θα ξαναμπεί μπροστά η μηχανή του χρόνου και θα ξαναρχίσει η ανοδική πορεία. Κάπου ξέχασαν ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Και αν τυχόν αυτή γίνει, η τραγωδία του ΠΑΣΟΚ που συμπυκνώθηκε στην 6η του Μάη θα γίνει κωμωδία. Το ΠΑΣΟΚ δεν επέστρεψε στις ρίζες του, αλλά έχει πάρει την πορεία της Ένωσης Κέντρου των 45% του παππού Γ.Παπανδρέου, που οδηγήθηκε το 1974 στο 20,4% για να μειωθεί το 1977 στο 11, 9% και κατόπιν να εξαφανιστεί.
Το πρόβλημα είναι, ότι η δημοκρατική-πατριωτική παράταξη έχει μείνει χωρίς εκπροσώπηση. Ενώ το 1974-7 η πτώση της ΕΚ συνοδευόταν ταυτόχρονα με την εμφάνιση και ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ, σήμερα η πτώση του ΠΑΣΟΚ δεν συνοδεύεται από την εμφάνιση ενός νέου κόμματος στον αντίστοιχο χώρο. Πιθανό να μπορεί να παίξει αυτό τον ρόλο ο Συνασπισμός, λιγότερο ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση, ο Συνασπισμός έχει ακόμα ελλείμματα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και των θεμάτων που συνηθίζεται να χαρακτηρίζονται ως εθνικά. Οι πρόσφατες πέντε προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την διακυβέρνηση της χώρας, έδειξαν ότι υπάρχει πρόβλημα ως προς τη διασύνδεση του οικονομικού με το διεθνές περιβάλλον και του κοινωνικού με τον πατριωτισμό, αφού δεν υπήρχε καμιά πρόταση ως προς την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα.
Γνώμη μου είναι, ότι η ιστορική πτώση του ΠΑΣΟΚ, αυξάνει την αντικειμενική ανάγκη έκφρασης και διασύνδεσης του κοινωνικού, της κοινωνικής δικαιοσύνης και ανάπτυξης, με μια νέου τύπου οικονομία, μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και τη διασύνδεση των ζητημάτων της κυριαρχίας και της εξωτερικής πολιτικής με την ίδια την οικονομική ανάπτυξη.
 Και η αριστερά;  Η ενίσχυση της αριστεράς συνολικά, έκανε πιο εμφανή την έλλειψη ενότητας ανάμεσα στα διαφορετικά της τμήματα. Η διαλεκτική της ζωής είναι τέτοια και τόσο παράξενη που η λύση προβλημάτων του χθες, γεννά προβλήματα και διαφοροποιήσεις του σήμερα και του αύριο. Η αριστερά έχει χωριστεί στα τρία: σε εκείνη που έχει εμμονές με «την υπεύθυνη συμμετοχή στην διακυβέρνηση», εκείνη που δεν θέλει να «λερωθεί» με οποιαδήποτε σκέψη διακυβέρνησης και τέλος σε εκείνη που θέλει την διακυβέρνηση της αριστεράς. Η πρώτη αντίληψη, αν δεν προσέξει τους χειρισμούς της θα έχει απώλειες. Η δεύτερη, βρίσκεται ήδη στο ταμείο και πιθανό να πληρώσει μεγαλύτερο τίμημα από εκείνο που ήταν αναμενόμενο προεκλογικά.
Η τρίτη δύναμη στην αριστερά, ο Σύριζα, που είχε και τη μεγαλύτερη επιτυχία στις εκλογές, χάρη στην τολμηρή πολιτική του, και ακόμα περισσότερο στις ενωτικές διακηρύξεις του, έχει φορτωθεί ένα βάρος για το οποίο θα απαιτούνταν μεγαλύτερη συσσώρευση δυνάμεων με ποιότητα, γνώσεις και εμπειρίες. Κατά συνέπεια βρίσκεται απέναντι μιας απαίτησης και ιστορικής πρόκλησης να ενοποιηθεί το ταχύτερο ως κόμμα, να εγκαταλείψει να έχει το βλέμμα στραμμένο στις εσωτερικές ισορροπίες του και να κάνει άλματα πολιτικής ωρίμανσης. Αν δεν το κάνει, η ανάγκη συγκρότησης και ενίσχυσης ενός πατριωτικού-δημοκατικού φορέα που θα έχει ως στοιχείο προγράμματός του τη συνεργασία με την σημερινά αριστερά θα αυξάνει.
Μπλοκάρισμα πολιτικής ζωήςΑπό την αρχή της κρίσης υποστήριξα τη θέση ότι το κύριο πρόβλημα είναι το μπλοκάρισμα της πολιτικής. Όπως έδειξα αναλυτικά στο βιβλίο μου «Πολιτική Σωτηρίας» (Λιβάνης 2012) όσο η πολιτική είναι μπλοκαρισμένη, τόσο θα δυσκολεύεται η διαμόρφωση μιας αυθεντικής πολιτικής εξόδου από την οικονομική κρίση. Υποστήριξα και υποστηρίζω, ότι η κρίση συνδέεται και με μη οικονομικές αιτίες, όπως είναι η ακινησία ή και ανικανότητα, συχνά διαφθορά, των θεσμών, η κυριαρχία των συμφερόντων μιας μικρής ομάδας οικογενειών που ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, η ανεπάρκεια μεγάλου τμήματος των πολιτικών δυνάμεων καθώς και μεγάλου μέρους του πολιτικού προσωπικού.
Οι εκλογές είναι ένας μηχανισμός που μπορεί να βοηθήσει να ξεμπλοκάρει το πολιτικό σύστημα. Μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής, το πολιτικό σύστημα μπορεί να κινηθεί. Σε αυτό είναι αποφασιστικός ο ρόλος της Αριστεράς. Ταυτόχρονα, όμως, και σε αυτές τις εκλογές αποδείχτηκε ότι ο σημερινός μεικτός εκλογικός νόμος αποτελεί στοιχείο μπλοκαρίσματος της πολιτικής σκηνής και πρέπει άμεσα να αλλάξει. Επιπλέον, η εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, κάνει πιο αναγκαίο από προηγούμενα την προώθηση της δημιουργίας ενός νέου πολιτικού φορέα που θα εκφράζει τις ανάγκες και τις ελπίδες του κοινωνικού- πατριωτικού ρεύματος, μιας νέας δημοκρατικής παράταξης.
Από το PRESS-GR

Read More......

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Ποιός θα το κάνει;

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ !...

http://logoplokies.blogspot.com/2012/05/blog-post_5622.html

Read More......

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

Την Δευτέρα τα νεώτερα και δύσκολα...


Του Νίκου Κοτζιά.
Η αριστερά και οι αντιφάσεις της.Η προεκλογική καμπάνια πέρασε για κάθε κόμμα μέσα από κύματα. Στα αριστερά, η ΔΗΜΑΡ βρέθηκε σε ένα μεγάλο κύμα ανόδου.H διαχείρισή του ήταν ατυχής και η κάμψη μεγάλη. Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ πίστεψε αρχικά ότι θα έβρισκε σε αυτήν ένα σχετικά ανώδυνο λιμάνι. Τελικά έδειξε ως να γινόταν το λιμάνι και για ένα τμήμα από το σημιτικά «εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ». Την δευτέρα μετά τις εκλογές η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ έχει να αποφασίσει εάν θα σταθεί στο δημοκρατικό αντιμνημονιακό μέτωπο και θα συμβάλει στην διαμόρφωση μιας νέας αριστερής σοσιαλιστικής προσπάθειας ή θα μεταφράσει τον «αριστερό κυβερνητισμό» σε μνημονιακή παράδοση.
Αντίθετα με τη ΔΗΜΑΡ, ο Σύριζα έχει πάρει την ανιούσα. Μάλλον θα είναι εκλογικά ο μεγάλος κερδισμένος. Πιθανότατα τρίτο κόμμα, υπό συνθήκες ακόμα και δεύτερο, τουλάχιστον στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η αιτία της επιτυχίας του είναι τόσο ο σαφής δημοκρατικός αντιμνημονιακός λόγος του, παρόλο που οι προτάσεις του δεν είναι εξίσου σαφείς, όσο και οι ενωτικές διακηρύξεις του. Βέβαια, μέλλει ακόμα να δείξει κατά πόσο τις εννοούσε αυτές τις διακηρύξεις ή θα παραμείνει στην τακτική της συνεργασίας με προσωπικότητες και προσπάθειας αποδιοργάνωσης των εταίρων του. Η υπέρβαση των εσωτερικών του λογικών, σε μια κατεύθυνση επιλογής μεγάλου ταξιδιού, θα είναι το κομβικό στοιχείο για το αύριο του για το κατά πόσο θα ενισχυθεί και άλλο ή θα ξεφουσκώσει σύντομα.
Τέλος, το ΚΚΕ έδειξε τάσεις γραφειοκρατικής αυτοκτονίας. Για πρώτη φορά στην ιστορία του όχι μόνο δεν είχε πολιτική ενότητας και συμμαχιών, αλλά δεν μπόρεσε (αν και είναι αμφίβολο αν το ήθελε) να κάνει ούτε καν συνεργασία με προσωπικότητες από άλλους χώρους. Οι μετεκλογικές εσωτερικές εντάσεις είναι προγραμματισμένες. Τέλος, όλα δείχνουν ότι οι Οικολόγοι-Πράσινοι βρίσκονται κοντά στον στόχο τους να εισέλθουν στο κοινοβούλιο.
Ο κατακερματισμός του χώρου του ΠΑΣΟΚΟ χώρος του αριστερού ρεφορμισμού παρέμεινε κατακερματισμένος. Πολλοί βουλευτές από εκείνους οι οποίοι έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ, ευτυχώς όχι οι καλύτεροι ανάμεσά τους, διατήρησαν ζωντανό το αξίωμα ότι η δική τους επιβίωση είναι σημαντικότερες των αναγκών και απαιτήσεων του λαού. Αντί να συμβάλλουν στην ανοικοδόμηση του χώρου πάνω σε συνεπείς προοδευτικές θέσεις προσπάθησαν να υποτάξουν τις όποιες κινήσεις διαμορφώθηκαν αυτά τα δύο χρόνια στην προσωπική στρατηγική επανεκλογή τους. Υιοθέτησαν τις λογικές των ισορροπιών εντός της αριστεράς και δεν έδρασαν υπέρ της αυτοτέλειας του χώρου. Τέλος, ορισμένοι με τις επιμονές τους να δικαιώνουν το πρώτο μνημόνιο υπονόμευσαν τις δυνατότητες τους.
Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε πορεία αποδιοργάνωσης και ιστορικής παρακμής. Η κρίση που περνά θα φαντάζει παράδεισος με όσα πιθανόν ακολουθήσουν τη Δευτέρα. Ο Β.Βενιζέλος επιβεβαίωσε τις περιορισμένες δυνατότητές του. Η ανασύνθεση του χώρου του πατριωτισμού, σοσιαλισμού, κοινωνικής δικαιότητας παραμένει ένα μεγάλο ζητούμενο που κάθε μέρα που περνά θα γίνεται και πιο δύσκολο.
Η δεξιά και οι προοπτικές τηςΣτα δεξιά υπάρχει η εμφάνιση του κόμματος της Δράσης, το αυθεντικό, αν και πολύ μικρό, κόμμα της τρόικας. Στις γραμμές της έχουν ενταχθεί πολλοί από εκείνους που συμβούλευαν επί δύο χρόνια την τρόικα και προωθούσαν μέσω αυτής τα συμφέροντα στα οποία είναι δεσμευμένοι. Η Δημοκρατική Συμμαχία, που βρίσκεται στο ίδιο μήκος πολιτικού προγράμματος με την Δράση, ελπίζει, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί σίγουρο, ότι θα εισέλθει στο κοινοβούλιο.
Το ΛΑΟΣ, μπόρεσε να νομιμοποιηθεί ως δύναμη ειδικών συμφερόντων και χειρισμών, με σίγουρο εκλογικό κόστος, ιδιαίτερα έναντι του ναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής. Η τελευταία ανέπτυξε μια κοινωνική δικτύωση πίσω από την οποία έκρυψε το πραγματικό πολιτικό της πρόσωπο. Αντίθετα με αυτές τις δυνάμεις, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι, μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πιθανά σε μικρότερο βαθμό, οι κερδισμένοι των εκλογών. Οφείλω δε να σημειώσω ότι έκανε εντύπωση η επιθετικότητα που έδειξε όλο το σύστημα απέναντί τους.
Η ΝΔ ασφαλώς θα εξέλθει πρώτο κόμμα από τις εκλογές, όχι, όμως, αυτοδύναμο. Το μεγάλο της πρόβλημα είναι ότι οι τελευταίοι μήνες κυβερνητικής συγκυβέρνησης αποδόμησαν την εικόνα της. Πρόβλημα είναι, επίσης, το γεγονός το ότι ορισμένα από τα πλέον προβεβλημένα στελέχη της έχουν συμφωνήσει μέσα τους, αν όχι και με συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας, να μεταμορφωθούν την επομένη των εκλογών σε βρούτοι. Το μόνο που μπορεί να τους συγκρατήσει από αυτό το «δολοφονικό συμβόλαιο» είναι η μεγάλη μείωση δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ.
Πιθανά σενάρια τη Δευτέρα Η πιο πιθανή εξέλιξη είναι να λάβουν τα δύο κόμματα του μνημονίου κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Σε περίπτωση που θα έχουν λιγότερους βουλευτές από 151 θα υπάρξει η επιδίωξη να ενταχθούν στην κυβέρνηση κόμματα όπως το ΛΑΟΣ και η ΔΣ. Πιθανόν δε, να οργανωθούν και αποστασίες από άλλα μικρότερα κόμματα. Σε κάθε περίπτωση η όποια κυβέρνηση και αν προκύψει, αν προκύψει, θα έχει μικρότερη λαϊκή συναίνεση από εκείνη που είχαν όλες, μα όλες, οι κυβερνήσεις των τελευταίων τριών ετών και δεν μπόρεσαν να σταθούν.
Υπάρχει, βέβαια, και περίπτωση να μην έχουν τα κόμματα του παλιού δικομματισμού πλειοψηφία εδρών, ή να μην συμφωνήσουν καν στο να συγκυβερνήσουν. Σε αυτή την περίπτωση, δύο είναι οι πιθανότερες εξελίξεις. Η μία, που θα την συναντήσουμε και στην περίπτωση που θα συγκροτηθεί κυβέρνηση, είναι η άνοδος του αυταρχισμού. Με άλλα λόγια αμέσως μετά τις εκλογές το ζήτημα της δημοκρατίας θα αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερο βάρος. Και δημοκρατία σημαίνει υπεράσπιση της κυριαρχίας του κοινοβουλίου και κατά προέκταση της ίδιας της χώρας. Η δεύτερη, είναι αυτή των εντός του έτους εκλογών. Πιθανά να πάμε άμεσα σε εκλογές (αν δεν υπάρξει κυβέρνηση) ή εντός του έτους (αν υπάρξει συμφωνία).
Οι επόμενες εκλογές, εκτιμώ ότι θα είναι οι δεύτερες εντός του 2012. Θα είναι οι σκληρότερες εκλογές που θα έχει γνωρίσει τα τελευταία ο τόπος. Θα διεξαχθούν μέσα σε κλίμα εκβιασμών, εκφοβισμού και ενισχυόμενου αυταρχισμού. Αυτό σημαίνει ότι η συνεργασία και ενότητα των δημοκρατικών δυνάμεων θα είναι πιο αναγκαία από ποτέ! Κάτι που δεν δείχνουν να το καταλαβαίνουν όλοι. Ελπίζω το εκλογικό αποτέλεσμα να μην υπάρξει αφετηρία μεταφυσικού ναρκισσισμού σε ορισμένες δυνάμεις του αντιμνημονιακού μπλοκ.
Οι επόμενες εκλογές – δεύτερες το 2012Είναι σίγουρο ότι μετά τις εκλογές θα χρειαστεί η διαμόρφωση του μεγαλύτερου δυνατού μπλοκ δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων, με σεβασμό και ισοτιμία, κάτι που δεν υπήρξε μέχρι τώρα. Είναι, ακόμα, αναγκαίο ο χώρος που εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ να αποκτήσει πολιτική έκφραση. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με την υπέρβαση που θα κάνουν υπάρχουσες αντιμνημονιακές δημοκρατικές δυνάμεις, και της αριστεράς συμπεριλαμβανόμενης, είτε με τη δημιουργία καινούργιου πολιτικού σχηματισμού.
Δεν χρειάζεται κανείς να είναι σοφός για να διαβλέψει τα συνθήματα και τα μοτίβα με τα οποία θα μας πάνε οι δυνάμεις του μνημονίου στις επόμενες εκλογές. Πέρα από εκφοβισμούς και εκβιασμούς, την αύξηση των εγκληματικών ενεργειών και τις πολλαπλές προβοκάτσιες, θα προσπαθήσουν να αξιοποιήσουν την στροφή πολιτικής που θα υπάρξει στην ΕΕ και στη Δύση συνολικά. Την αποδοχή ακόμα και από τη Γερμανία της διασύνδεσης της εφαρμοζόμενης πολιτικής με μια πολιτική ανάπτυξης. Η ΕΕ θα συμβιβαστεί με την νέα ηγεσία της Γαλλίας και την θεσμική πίεση των γερμανών σοσιαλδημοκρατών.
Πιστεύω ότι στην στρατηγική που έχουν οι ξένοι, τις εκλογές της 6ης Μαϊου τις θεωρούν, από μια σκοπιά, ως χαμένες, ως εκλογές έκφρασης «αδιέξοδης» διαμαρτυρίας. Τις δεύτερες εκλογές του 2012 θα θελήσουν να τις κάνουν εκλογές στις οποίες θα κυριαρχήσουν εκ νέου με το επιχείρημα ότι «η αντιμνημονιακή πλειοψηφία της χώρας δεν οδήγησε πουθενά». Αυτό σημαίνει ότι η αντιμνημονιακή νίκη της Κυριακής θα είναι πύρρειος αν δεν υπάρξουν οι ανακατατάξεις που ανέφερα προηγούμενα και δεν σοβαρευτούν πολλές πλευρές ανάμεσα στις αντιμνημονιακές δημοκρατικές δυνάμεις. Δεν θα πρέπει τη χαρά του αποτελέσματος της Κυριακής να τη συνοδέψουν μικροπολιτικές σκοπιμότητες, ανικανότητες και η κυριαρχία των μετρίων. Διαφορετικά η απογοήτευση που υπήρξε από τα αδιέξοδα των κινημάτων των αγανακτισμένων θα συνοδευτεί από την απογοήτευση εκείνων που διαμορφώνουν τη σημερινή δυναμική εκλογική πλειοψηφία. Αυτό θα συμβεί ιδιαίτερα αν οι ηγεσίες που καλούνται να την εκφράσουν δεν σταθούν στο ύψος των περιστάσεων με ωριμότητα, γνώση και αποφασιστικότητα.
Συνολικά, όσο πιο γρήγορα τελειώνουμε με τους πολιτικάντικους τακτικισμούς και περάσουμε σε έναν δημοκρατικό διάλογο εναλλακτικών στρατηγικών, τόσο καλύτερα για τη χώρα.    
Από το press-gr

Read More......

Διαβαστηκαν περισσοτερο

Ετικέτες

Το δίκαιο, πάντα προϋποθέτει κανόνες εφαρμογής. Αλλά ο πρώτος, (από όλους τους κανόνες), είναι πως δεν επιτρέπεται κανείς να τους αλλάζει, κάθε φορά, σύμφωνα με τα μέτρα του...
(κλικ) Καραμούζα ΑΣΕΠ για τον Δήμο Κορυδαλλού

Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων

Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων
ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ